کنگره ایالات متحده در گزارشی که شامگاه دوشنبه منتشر کرد اظهار داشته که ارتش این کشور هر هفته دهها میلیون دلار را برای تامین امنیت محموله های تدارکاتی خود به شرکت های امنیتی افغانستان می پردازد اما این پول، به شکل باج و رشوه به جیب طالبان و “جنگ سالاران” می رود.

براساس این گزارش، کامیون های حامل اقلام تدارکاتی نیروهای ناتو در افغانستان برای امنیت عبور از راه های پرخطر مجبور می شوند به شرکت های امنیتی پول بپردازند و در غیر اینصورت، در مسیر خود هدف حمله قرار می گیرند.

این گزارش در پی شش ماه تحقیقات منتشر می شود و مقامات ارشد وزارت دفاع آمریکا نیز در تهیه آن نقش داشته اند.

این گزارش خاطر نشان می کند که شرکت های امنیتی افغانستان هفته ای بیش از چهار میلیون دلار از راه صدور حق العبور برای کاروان های حامل مواد غذایی، سوخت و مهمات برای نیروهای ناتو عایدی دارند.

قرار است شواهد مطرح شده در این گزارش از سوی یکی از کمیته های کنگره آمریکا مورد ارزیابی قرار گیرد.

پرداخت ‘رشوه’

تهیه کنندگان این گزارش می گویند کاروان های تدارکاتی ناتو برای عبور امن از بزرگراه های افغانستان عبور کنند مجبور می شوند به افراد طالبان و تقریبا به هر والی، فرمانده پلیس و فرمانده محلی ارتش که این کاروانها از نقاط تحت کنترل آنها می گذرند، رشوه بپردازند.

گفته می شود یکی از شرکت های امنیتی که به رشوه متهم شده، مربوط به خویشان حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان است.

این گزارش که شام روز دوشنبه (31 جوزا / خرداد) منتشر شد هشدار می دهد که این گونه توافق ها، با قوانین استفاده از شرکت های خصوصی امنیتی و نیز مقررات وزارت دفاع آمریکا مغایرت دارد.

گزارش کنگره در شرایطی منتشر می شود که آمار تلفات نظامیان آمریکایی در افغانستان رو به افزایش بوده است.

تهیه کنندگان گزارش کنگره آمریکا تاکید کرده اند که نه تنها پول مالیات دهندگان آمریکا نصیب گروه های شورشی می شود، بلکه این مسئله تلاشهای بین المللی برای تامین ثبات در افغانستان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.

در سال های اخیر، دولت آمریکا و سایر متحدان بین المللی این کشور به دلیل آنچه که نا کارآمد بودن حضور نظامی آنها در افغانستان توصیف شده تحت فشارهای داخلی قرار داشته اند.

این انتقاد همواره مطرح بوده که با آنکه ظرف نزدیک به ده سال، مبالغ هنگفتی در افغانستان هزینه شده اما شرایط امنیتی این کشور بهبودی نیافته و در واقع رو به وخامت داشته است. منبع بی بی سی فارسی

پس از انتخابات 1388 و پيروزي حامد كرزي به عنوان رئيس جمهور منتخب 5 سال آينده كشور؛ همه ي نگاه ها متوجه كابينه رئيس جمهور بود و اين موضوع به يكي از اساسي ترين مباحث رسانه اي و مجالس سياسي مبدل شده بود؛ تا اينكه سرانجام كابينه آينده افغانستان به مجلس نماينده گان افغانستان معرفي شد و نامزد وزيران در خانه ي ملت برنامه هاي جديد و كاركردهاي پيشين شان را براي نماينده گان ملت مطرح ساختند.

مباحث گوناگوني در مدت زمان ارايه ي برنامه هاي كاري وزرا به نماينده گان در خانه ي ملت مطرح شد؛ كه مهم ترين موضوعات، بحث وزراي دو تابعته و تحصيلات آنان بود، ضمن  اينكه بحث ايجاد دو وزارت خانه ي جديد كه پيشنهاد رئيس جمهور بود نيز تا حدودي خانه ي قانون افغانستان را با مشكلات و گفت و گوهاي تكراري و غير تكراري مواجه ساخت .

به هر روي پس از گذشت چندين روز و با وصف انتظارات زيادي كه وجود داشت نماينده گان مردم، در خانه ي ملت تصميم گرفتند به 24 نامزد وزير پيشنهادي رئيس جمهور كرزي، رأي اعتماد يا عدم اعتماد بدهند.

يكي از نكات قابل توجه ديگر در گفتمان هاي نماينده گان اصل توجه به خواسته مردم و تكيه به ضمير و وجدان نماينده گان بود، تا بل نماينده گان كه در مواردي برخي از آن ها متهم به تأثير پذيري بودند، در اين آزمون با جديت بيشتري به پشت پرده ي تأيين سرنوشت نامزد وزير بروند و گزينه اي جديد و يا همان گزينه پيشين را به عنوان وزير كابينه جديد انتخاب نمايند. گزينه اي كه همه ي نماينده گان بر شايسته سالاري آن تاكيد مي ورزيدند.

آنچه با توجه به كاركرد كابينه قبلي انتظار آن مي رفت بحث كم كاري ها و نقاط ضعف برخي از وزراي پيشين بود و تأكيد خانه ملت بر آن بود كه برخي نماينده گان از سوگند دادن نماينده ي پهلويي شان و خواهش و تقاضا براي رأي اعتماد و عدم اعتماد به فلان نامزد وزير خودداري كنند و عادلانه گزينه اي را برگزينند كه به باور آنان توانايي پيشبرد امور را داشته باشد. (موضوع سوگند دادن برخي از نماينده گان توسط هم قطاران ديگرشان به منظور رأي اعتماد و عدم اعتماد در مجلس به عنوان يك اصل مهم همواره مطرح بوده است. )

با اين وجود موضوعي كه حتا بدبين ترين افراد اجتماع به كابينه جديد، فكر آن را نمي كردند اين بود كه از بين 24 نامزد وزير 17 تن آنان از فيلتر پارلمان نگذرند و قرباني هلاجي نماينده گان مردم در خانه ي ملت شوند.

هفت نامزد وزير پيروز هم كه همه ي آنان در كابينه هاي قبلي آقاي كرزي بودند، با وصف اين كه رأي اعتماد مجلس را گرفتند، با آن هم رأي قاطع و كلي نماينده گان را نگرفتند.

پيش از معرفي كابينه و اعلام برنامه هاي كاري نامزد وزيران نگراني هاي كه وجود داشت، بحث كم توجهي نماينده گان به تركيب كابينه بود؛ اما خلاف اين تصورها كابينه اي كه رئيس جمهور همواره به تخصص و كاردان بودن آن ها تأكيد مي ورزيد و براساس شايسته سالاري ها تخصصي به انتخاب آنان پرداخته بود، از سوي ولسي جرگه رأي اعتماد نگرفت و 17 نامزد وزير نتوانستند نماينده گان مردم را در مورد كاردكردهاي پيشين و برنامه هاي آينده ي شان قانع بسازند تا رأي اعتماد بگيرند.

اما با اين روي آنچه براي مردم و ملت افغانستان هويداست، تصميم گيري هاي نماينده گان مردم در ولسي جرگه است و نماينده گان مردم نبايد فراموش كنند كه در صورتي كه شايسته سالاري را فداي انگيزه هاي شخصي و يا عقده هاي سياسي كرده باشند ملت افغانستان به خوبي و با دقت متوجه مسايلي از اين دست خواهند بود. كه اميدواريم نماينده گان مردم در خانه ي ملت به اصولي توجه و دقت كرده باشند كه تمام مسايل و بدبيني ها را نسبت به نماينده گان ملت برطرف بسازد و دلايلي موجهي براي اين شيوه ي انتخاب داشته باشند. حمید سلجوقی

در فرایند انتخابات آینده چند دغدغه اساسی وجود دارد که بدون شک برجستگی آنها به گونه ئی مخاطره آفرین است، نگرانی کمیسیون مستقل انتخابات از گسترش نا امنی در برخی نقاط کشور، کشانیده شدن بحران به شمال کشور، از جمله گمانه زنی های می باشند که در به تعویق افتادن انتخابات نقش بارزی را دارند.

در اینجا گفت و گوی را ترتیب دادیم با سه تن از تحلیل گران مسایل سیاسی.

انجینیر عبدالرحمن صلاحی تحلیل گر مسایل سیاسی عوامل چالش زا درفرایند انتخابات آینده

 را چنین بر می شمرد:

در شرایط فعلی افغانستان تطبیق هر پروژه ایکه سرتاسری باشـد مشکلات خود را دارد مشکلاتیکه میتواند حتی تا مرز توقف در تطبیق پروژه ها  بی انجامد، پروژه انتخابات که یک پروژه تمـام عیار سـرتاسریست نمیتــواند  ازین امـر مستثنی باشد، عـواملیکه سـبب سکتگی و حتی تـوقف پروسه انتخـابات  میتواند باشد مسـایل مالی و اقتصـادی، ارائه خـدمات سرتاسری به منظور آگاهی و عملکرد، و عمده تر از همه نبود امنیت سرتاسری بمنظور تطبیـق  همه جانبه، عـادلانه و شفـاف پروسه در سراسر کشور طـوریکه باید انجـام شود و انتخـابات

 مشروعیت لازم را داشته باشـد. در صـورت رفع عـواملیکه سبب بحران در انتخابات میشونـد، میتوان به انتخـابات و برگزاری آن امیدوار بود در غیر آن انتخابات انجام نخواهد شد و اگـر هم شود آن مشروعیت لازم در تطبـیق پـروژه به نسبت عـدم سرتاسری بودن و شفـافیت کامـل وجود نخواهد داشت.

به نظر شما ائتلافات و تعاملات سیاسی تا چه حد در فرایند انتخابات اثر گذار است؟

ائتلاف در تعاملات سیاسی و بخصوص میان کاندیداتوران در سراسر جهان میان احزاب مختلف وجود دارد و این بدان معنی نیست که پروسه را خدشه دار نموده ایجاد شک و بحران نماید احزاب و گروه های کوچک همیشه بمنظور حضور و بقاء با احزاب و گروه های بزرگ در تشکیل نظام و حرکت های بعدی ائتلاف های را انجام میدهند و کشور ما هم دور از این امر نیست کاندید شدن چهل و یک تن در شرایط فعلی کشور این خود بحران است و بر میگردد به نقیصه ایکه در بند (1) ماده (62) قانون اساسی وجود دارد و آن مقید نساختن درجه تحصیل و سابقه کار در دوره حیات شخص است، پس هر کس که مسلمان تبعۀ افغانستان و افغان است میتواند خود را کاندید نموده و حضور در صحنه داشته باشد، ائتلاف اشخاص گم نام و کم توان فکر نمی کنم که تأثیری جزء تبلیغات در مرحله اول داشته باشد. در صورتیکه انتخابات در مرحلۀ اول نتیجه کلی را حاصل نه نماید در مرحله دوم میتواند بالای نتایج تأثیر گذار باشد.

هر چند بسوی انتخابات نزدیک می شویم، بدامنی در حال گسترش است و کثیری از شهرستان های کشور به دست مخالفین سقوط می کند، آیا این یک عمل سازماندهی شده است، شما چگونه تحلیل می کنید؟

عمده ترین چالش موجود پیشروی انتخابات همانا ناامنی ها و گسترش آن است، متأسفانه واحدهای امنیتی دولتی آن طوریکه لازم بوده و هست طی مدت هشت سال مثل سایر ادارات از قدرت و توانمندی لازم بهره مند نگردیده و استقلالیت لازم را در تأمین امنیت بدست نیاورده اند، تجربه نشان داده است که هر گاه مسأله مهمی در کشور باید انجام شود نا امنی ها و مشکلات امنیتی دامن زده شده و تطبیق اهداف مهم سر نوشت ساز را به چالش مواجه میسازد. این میرساند که گویا برنامه های از قبل تنظم شده در مورد سقوط ولسوالی ها و ایجاد مشکلات بدامنی در دست تطبیق است، اظهارات وزیر داخله کشور که هر گز شخص کارا برای پست وزارت مهم داخله نیست نیز میرساند که حدود قریب به %50 ولسوالی های کشور تحت تهدید، فشار سقوط و سقوط قرار دارد در صورتیکه اظهارات دقیق باشد مشکلات اضافه تر از آنست که تصور می شود. 

مسأله تعدیل در مواد قانون اساسی افغانستان برای اینکه پست صدارت نیز بعنوان یک واحد با صلاحیت در نظام گنجانیده شود را چگونه ارزیابی می کنید؟

درین مرحله تغیر در ساختار تشکیلات نظام را یک حربه تبلیغاتی میدانم و اما از آنجائیکه در ساختار تشکیلاتی نظام نواقصی چون ده ها نقیصه دیگر قانون اساسی وجود دارد و طی مدت سپری شده ای هفت سال گذشته بمشاهده رسیده و ایجاد تغیر و تعدیل را مینماید امریست حتمی ولی باید از تجربه آموخت، آنچه که برایمان ترجمه شده است و کارائی لازم را در سرنوشت کشور و مردم ما ندارد باید حذف و شرایطی را ببار آورد که سبب سهولت ها و ارتقاء سطح زندگی سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مردم ما گردد. مشکلات موجود نه تنها بالای دولت و مردم افغانستان است بلکه بخش عمده بار آن بالای جامعه جهانیست که با موجودیت قریب به چهل کشور و تمویل بودجه انکشافی و حتی عادی دولت بر علاوه حمایت نظامی و حضور قریب به 80 هزار نیرو در صحنه در صورتیکه روی ساختار تشکیلاتی نظام توجه نشود مشکلات موجود راه حل معقول دیگری را ندارد.

رسالت هراتیان در برابر انتخابات در حال حاضر چیست، چنانچه در طول تاریخ به هرات از عینک تعصب و تبعیض نگاه شده است؟

انتخاب شدن و انتخاب کردن یک حق قانونی هر تبعه ای افغانستان است و حضور در صحنۀ انتخابات و رأی دادن به کاندید مورد نظر یک دین و رسالت وظیفوی است و ما نباید غافل از آن شویم که گویا حضور یا رأی ما در انتخابات تأثیر لازم را در نتایج انتخابات ندارد، میخواهم با استفاده از فرصت برای همشهریان و هموطنانم بازگو نمایم که حتی یک رأی میتواند تأثیر گذار باشد پس حضور در صحنه و دادن رأی به کاندید مورد نظر نقش و رسالتیست که بر گردن من و تو هموطن عزیز گذاشته شده است و نباید از آن غافل شد. من معتقدم که در هرات ظرفیت های قوی فرهنگی، اقتصادی، تخنیکی، اجتماعی و سیاسی وجود دارد که به نسبت سایر ولایات کشور در خور توجه است و این ناشی از عینک تنگ و تاریک و دید محدود زمامداران است که بدان کمتر توجه شده است.

من مطمئنم که با موجودیت نظام فعلی و تغیرات اساسی در آن اصل شایسته سالاری که یک ضرورت است بالاخره جای خود را خواهد گرفت و آنگه دیگر نگرانی ازین زاویه وجود نخواهد داشت.

میر محمد یعقوب مشعوف تحلیلگر مسایل سیاسی عواملی را که انتخابات را می توانند به چالش بکشانند چنین بررسی می کند:

در این انتخابات یکی مسایل اساسی است و دیگری مسایل فرعی می باشد، اساسی ترین چالش مسأله امنیت است تعریف دموکراسی که گفته می شود حکومت مردم برای مردم است یکی در محور قانون و یکی در محور امنیت است. در جای که امنیت باشد قانون قابل تطبیق است و در جای که قانون قابل تطبیق نباشد دموکراسی هم وجود ندارد و انتخابات هم که از جمله اساسات آن باشد وجود نخواهد داشت. طوریکه شنیده می شود حتی از موضع وزیر داخله که 11 ولسوالی در اختیار مخالفین قرار دارد و 34 ولسوالی هم در حالت سقوط است و بهترین معرف کار آنها این است که چهار هزار نفر وارد هلمند می شوند تا بتوانند یک ولسوالی را آزاد سازند، چهار هزار نفر یک زمانی در جنگ دوم جهانی برای گرفتن پولند آمده بودند حال چهار هزار نفر با تجهیزات کاملاً مجهز آمده اند تا یک ولسوالی را از هلمند بگیرند، فلهذا خود نیروهای خارجی و یا نیروهای آسیاف و با سیاست جهانی که در رابطه به افغانستان همبستگی دارد به خصوص در مسأله انتخابات، مسأله امنیت می تواند چالش را بوجود می تواند بیاورد. اگر انتخابات هم برگزار شود در جنوب افغانستان انتخابات نمی تواند بصورت شفاف برگزار گردد. مگر اینکه امنیت عام و تامی وجود داشته باشد، چالش های دیگری که در انتخابات است، این است که فکرها و اندیشه ها و کار بُردهای در مقابل همدیگر قرار گرفته یعنی حداقل به یک شعور سیاسی رسیده مثلاً در ا نتخابات گذشته ما همچو چالشی نداشتیم، آنجا چالش ها قومی بود چالشهای قومی در حضور قومیت ها تبارز کرده بود مگر امروز بر علاوه چالشهای قومی، چالشهای دیگری هم وجود دارد، چالشهای قومی به نظر من چالش نیست.   

قومیت ها می توانند عوض اینکه مسایل انتخاب را در نظر بگیرند مسایل عامی را در نظر بگیرند.

مثلاً امروز قوم پوپلزائی از حامد کرزی حمایت می کنند و به نفع او کمپاین می کنند، خود این از لحاظ آراء دموکراتیک بودن و حضور دموکراسی چالش است که نباید مسأله قومیت مطرح شود اما نظر به ساختارهای افغانستان این را چالش ندارند هنوز قومیت ها به ملیت تبدیل نگردیده اند فلهذا این از نظر معنوی یک چالش است.

آیا بدامنی های که در برخی ولایات وجود دارد یک امر گزینشی است یا عده ئی از درون حکومت از این بدامنی سود می برند از آن؟

اگر بخواهیم حکومت را تعریف کنیم، از کسانیکه بر سر اقتدار اند و باعث این می شوند که برای بقای خود کارهای را بکنند، اما من فکر می کنم که اگر هر حکومتی که بخواهد برنده گی خود را در بدامنی بداند، آن بقائی نخواهد داشت، من به این چیز متیقن نیستم اما این مسأله را باید بپذیریم که بدامنی زیاد شده و دولت از تأمین امنیت عاجز است.

آیا تعاملات سیاسی و ائتلافات تا چه حد می تواند روی نتایج انتخابات اثر گذار باشد؟

ما در ائتلاف یک مقوله سیاسی داریم کسانی می توانند ائتلاف کنند که از نیروهای خُرد شروع می شوند و این نیروهای خرد باید دارای یک هدف مشترک باشند تا بتوانند در یک امر کلان یکجا شوند ما در انتخابات امروز، 41 کاندیداتور داریم و این 41 کاندیداتور به استثنا 5 یا 6 نفر افرادی نیستند که آنها را به شمار کاندیداتوران به حد ریاست جمهوری بشماریم و اگر این ائتلافات صورت گیرد بسیار کم تأثیر در رأی دارد، کسانیکه خود را کاندید کرده اند نماینده شخصیت های متنفذی نمی باشند که بگویند طرفداران من به فلانی رأی دهند، اما یک مسأله است که از کثرت آراء می کاهد، اما نظر اساسی این جا است که انتخابات به دور دوم کشانیده می شود، چون در قانون انتخابات کسی برنده می شود که بلندترین رأی را ببرد یعنی بیشتر از 50 فیصد، چون در انتخابات کثرت آراء بوجود می آید همگی نمی توانند رأی ببرند، اما اگر این ائتلافات صورت بگیرد ممکن است که انتخابات به دور دوم کشیده نشود، چه خوب بود که ائتلافات بصورت فکری و تئوریک برای انجام رساندن یک امر ملی باشد اگر چنین باشد بسیار تأثیر گذار است.

آیا دستورالعمل کمیسیون مستقل انتخابات درباره تعدد کاندیداتوران قابل بازنگری نیست؟

در وقتی که قانون انتخابات تصویب می شد، در آنجا یک تعداد روشنفکران همین بحث را مطرح کردند که باید در قسمت کاندیداتوری باید یک سلسله مقررات را داشته باشیم مثلاً:

رئیس جمهور باید تحصیلات عالی داشته باشد یا نماینده گان در مجلس دارای تحصیلات عالی باشند. آن مسأله را آنها از نظر حقوقی بررسی کردند، بدین مفهوم که نفوس با سواد سیاسی و شعوری افغانستان را نیم فیصد گرفتند، 99 نیم درصد در اینجا بیسواد هستند اگر همچو قانون را در آنجا وضع می کردند در حقیقت نیم درصد حاکمیت داشت بالای 99 نیم درصد یا 99 نیم درصد می توانستند از این انتخابات محروم شوند، به این خاطر کمیسیون مستقل انتخابات در 5 سال پیش این مسأله را در نظر گرفتند و چنانچه امسال افراد واجد شرایط برای کاندیداتوری نیامدند، بازهم کمیسیون مستقل انتخابات یک پیشنهاد را به مجلس داد و بدبختانه این پیشنهاد بعد از ارایه به تصویب نرسید. نظام دموکراسی نباید بنابه اکثریت مطرح شود، اکثرت بر مبنای اراده، اداره تفکر و اندیشه باید باشد، در جوامع عقب مانده از دموکراسی بر داشت های سوء می شود، دموکراسی یعنی بنابه اکثریتی صاحب تعقل و صاحب اراده در اداره.

آیا به نظر شما مسأله تعدیل در مورد قانون اساسی به خاطر گنجانیده شدن پست صدارت تا چه اندازه جدی است که از سوی برخی کاندیداتوران مطرح می گردد ؟

در ابتدا که نظام ریاستی به اساس قانون اساسی افغانستان آمد، شرایط فرق می کرد، البته نظام ریاستی در داخل سیاست افغانستان تعریف شده، نظام ریاستی بدین مفهوم نیست که رئیس جمهور هر کاری را انجام دهد، رئیس جمهور چون آراء مردم را می برد باید در کنار مردم باشد و پاسخگو باشد، اما در قانون اساسی مسأله تعدیل پیشبینی شده، یعنی به جز دو ماده مواد دیگر قابل تعدیل اند.

من موافق هستم که نظام ریاستی از بین برود و نظام پارلمانی روی کار بیاید، که رئیس جمهور در برابر پارلمان پاسخگو باشد، اگر صدارتی هم شود فعالیت اداری هم گسترش می یابد.

آیا اگر نظام پارلمانی جای نظام ریاستی را بگیرد برخوردهای سلیقوی بیشتر صورت نمی گیرد؟

اینها همه مربوط به ساختارهای ذهنی فکری جامعه است، جامعه افغانستان همچو جامعه ئی است که باید همچو گروهای به قدرت برسند، هر قدر که شعور آنها تکامل یابد به همین نقطه ئی که شما اشاره می کنید جامعه خواهد رسید، به دلیل اندک بودن، روشنفکران در نظام جای ندارند.

رسالت مردم هرات در قبال انتخابات چیست چون همیشه با نگاه تعصب در مورد هرات قضاوت و عمل گردیده است؟

هر جامعه وقتی قانونمند می شود که مردم وارد صحنه گردند، در ساحه دموکراسی اراده مردم در اداره حکومت است، اگر فرض کنیم که مردم هرات رأی ندهند در آمارگیری ها و شمارش آراء بدین مفهوم تلقی نمی شود که مردم هرات از روی آگاهی افراد دلخواه خود را نتوانستند بیابند که رأی ندادند.

این خود در آمارگیری های بالا یک کسر را بوجود میآورد، و از لحاظ جامعه شناسی، سیاسی چنین تلقی می شود که شما از میان 43 نفر، شخص مورد نظر خود را نتوانستید پیدا کنید؟ پس یا ساختار سیاسی بسیار ضعیف است و یا دانش تو از ساختار سیاسی ضعیف می باشد، تقاضای من از مردم هرات این می باشد که رأی بدهید با در نظر داشت اینکه رأی کارا بدهید یک مشکلی دیگری که تمام مردم افغانستان و رهبران دچار آن می باشند این است که فکر می کنند که همیشه رأی آنها باید رأی برنده باشد، من ممکن است به کسی رأی بدهم که اصلاً برنده نباشد، اما مهم این است که من رأی خود را میدهم، رأی باید مطابق به شناخت فکری و ذهنی و با یک ارتباط فکری و  عینی به کسی که کاندیدا است داده شود.

به نظر شما تخطی های دوره مبارزات را چگونه بر می شمرید، مثلاً شورای ولایتی هرات تبدیلی به کمپاین های انتخاباتی آقای کرزی شده است؟

بحث روی این است که آقای کرزی از اول جوزا صلاحیت پست ریاست جمهوری را ندارد، چون یک شخص نمی تواند در یک زمان در دو جا کار کند، هم عملاً قدرت در دست او است و هم کمپاین انتخاباتی خود را پیش می برد. ساختارهای سیاسی جوامع عقب مانده چنین است که هر کس که فرمان و امکانات به دست او بود، برنده است، پس این مشکل باید از منبع حل می شد، چون کمیسیون مستقل انتخابات به کاندیداتوران حق داده است تا برای خود تبلیغات کنند، آقای کرزی هم از این حق استفاده می کند، اما بعد از اول جوزا باید این مسأله حل می گردید.

در چند روز گذشته آیا کرزی از موقف خود به نفع کمپاین خود استفاده کرده است و بر علاوه گفته می شود که تخطی های متعددی را نیز مرتکب شده است؟

 مگر از آقای کرزی چه شناختی دارید، آقای کرزی در کدام ساحه ئی از اقتصاد و کدام بخش از جامعه قرار دارد، کدام رهبر ملی دموکراتیک است، آقای کرزی هم مانند سایر رهبران از همین جامعه نیمه قبایلی ما بر خاست کرده است، انتظار روشنفکران از او این بود که افغانستان را قانون مند بسازد، کرزی در مسایل روبنائی بسیار موفقیت های را دارد، و موفقیت های قابل قدری، اما در راستای همین مسایل مرتکب یک سلسله کارهای شده است که از دیدگاه جامعه روشنفکری قابل قبول نمی باشد، این ساختار آقای کرزی است، اگر کسی دیگری نیز جای او بود، چنین میکرد.

 شما انتقادات جامعه جهانی را بالای حکومت افغانستان به خصوص آقای کرزی چگونه ارزیابی می کنید؟ انتقادات جامعه جهانی درآستانه انتخابات بسیار جالب است، در همین مقطع موضع جامعه جهانی یک حالت دوگانه دارد، از یک سو عمل آقای دوستم را تخطی می دانند که چرا 2000 نفر توسط او به قتل رسیده است، چرا این مسأله در گذشته مطرح نمی گردید. از سوی دیگر روزنامه گاردین با آقای کرزی چنین برخوردی می کند، اینها همان سیاست های دوگانه جامعه جهانی در افغانستان می باشد، حتی با بسیاری از کاندیداتوران اگر صحبت کنیم، آنها فکر می کنند که جامعه جهانی از آنها حمایت می کند، حتی با کاندیداتوران نیز چنین برخورد دو گانه ئی صورت می گیرد، پس جامعه جهانی اعتقاداتی را دارند به خصوص ایالات متحده امریکا، برخورد آنها با آقای کرزی و اینکه او را محکوم می کنند که کمک های جامعه جهانی حیف و میل شده است، و یا جنرال دوستم دو هزار نفر را به قتل رسانده است، در حالیکه از سال 2001 تا حال، هشت سال گذشته است چطور شد که در آستانه انتخابات چنین مسایلی مطرح میگردد؟ اینها دو گانگی سیاست امریکا در قبال افغانستان است.

استاد فریدون اخلاص استاد در دانشکاه هرات عوامل چالش زا را در انتخابات چنین برمی شمرد:

عواملی که میتوانند تأٍثیر گذار باشد زیادند از جمله دو عامل مهم را میتوان ذکر نمود.

عامل اول اینکه ناامنی ها و تحریم انتخابات از طرف گروه طالبان و ناراضیان دولت و همچنان گروه های مختلف فرصت طلب که به خارجیان یعنی ایرانی ها و پاکستانی ها کار میکنند و آرامش را در افغانستان نمیخواهند. عامل دیگری که میتواند انتخابات را به چالش بکشاند آقای کرزی است که با دلهره و ترس به انتخابات نگاه میکند زیرا کار کرد هفت ساله آن از دید همه گان پوشیده نیست و او به عدم برگزاری انتخابات بیشتر فکر میکند زیرا او به قانون شکنی عادت کرده است مثل قبولاندن رئیس جمهور بودن غیر مشروع خودش او میخواهد به بهانه ناامنی انتخابات را لغو و لویه جرگه را که همه از افراد طرفدار خودش هستند دعوت نماید تا دو سال دیگر نیز بر ملت جفا نماید. در حالیکه تمام گروه های مخالف دولت تمامی ملت خواهان برگزاری انتخابات اند که انشاالله برگزار میشود.

به نظر شما ائتلافات و تعاملات سیاسی در نتایج انتخابات اثر گذار می باشند؟ از نظر من باید تعداد زیادی به نفع چند کاندید مطرح کنار بروند و اگر نه به این تعداد طرف انتخابات رفتن انتخابات به دور دوم کشانده میشود زیرا هیچ یک نمیتوانند %50 آرای مورد ضرورت را تکمیل نمایند و بهتر آنست که با دقت کامل سر دو یا سه کاندید فکر کرد و بهترین آنرا انتخاب نمود که چنین هم میشود که وقتی کاندیدان را مطالعه مینمایم به استثنای 5   الی 6  تن آنها غیر از اعضای فامیل شان کسی دیگر برایشان رأی نخواهد داد.

چرا نا امنی در برخی ولایات کشور در حال گسترش است آیا کدام اهداف سیاسی در عقب آن قرار دارد؟ بهر اندازه که دولت آقای کرزی از انتخابات و رأی مردم نا امید شود به همان اندازه نا امنی ها بوسیله خود دولت کرزی بیشتر میشود که این یک عمل پلان شده است آنها کوشش دارند تا امنیت را در هلمند و جنوب در مجموع بوجود آورند و اما بر عکس شمال و  غرب را نا امن بسازند تا بتوانند نا امنی را بر رخ جامعه جهانی کشیده و مانع انتخابات شوند.

آیا ممکن است تا در نظام سیاسی کشور و تحولاتی بوجود بیاید؟ از نظر من تغیر نظام حتمی است و دولت آقای کرزی به ختم خود نزدیک شده است زیرا آقای کرزی نتوانست با تمام ارمکانات و 48 کشور عضو ناتو طرف اعتماد ملت افغانستان و یا جامعه جهانی قرار گیرد فساد اداری مافیای مواد مخدر و بی کفایتی دولت کرزی در مجموع بجز کسانی که خود درین بلا آلوده اند، طرف نفرت همه گانی قرار گرفته و قابل تحمل نمیباشند از آنجائیکه آقای کرزی از تیم بوش و جمهوری خواهان است و از زمانی که اوباما بررسی آقای کرزی را دارد که طرف روسیه تمایل پیدا نموده و بجای آمریکا با انگلیس ها بیشتر هم فکر شده است وقتی دید که از طرف آمریکا قابل قبول نیست مانند کسی که میخواهد غرق شود دست خود را بهر طرف دراز نموده تا بتواند نجات یابد زمانی به مجاهدین و گاهی به کمونیست ها روی آورده زمانی که آمریکا را اخطار داده و از روسیه طالب کمک میشود و زمانی از حکمتیار و ملاعمر دعوت به صلح مینماید و هیچ تصمیم قاطع و سیاست مشخص ندارد. و باید نظام کرزی پایان یابد.

رسالت مردم هرات در انتخابات آینده چیست؟ در طول پنج سال گذشته هرات بدترین دوران تاریخی سی سال اخیر خود را پشت سر نمود زیرا از وزارت مالیه تا ارگ ریاست جمهوری همه ناجوانمردانه علیه هراتیان توطئه و جفا نمودند ناامنی و اختطاف به اوج خود رسیده بودجه لازمه هرات قطع گردیده بازسازی و نوسازی قطع شده تجار و اهل کسبه و مالکان کمپنی های شهرک صنعتی اختطاف و یا فراری شده آثار باستانی از داخل موزیم به سرقت مسلحانه دولت رفتند موزیم سلطانی کاملاً سرقت شده به دانشگاه و معارف هرات هیچ توجه نشده هرات شامل میراث های فرهنگی یونسکو نشده و هزاران مورد دیگر اتفاق افتاده که مهم تر از همه اینکه اختلافات مذهبی در هرات دامن زده شده و اختلافات قومی و قوم گرائی بی داد میکند و حالا هراتیان دانشمند و فرهنگی همه باید به انتخابات شرکت نموده و کسی را انتخاب نمایند که واقعاً شایسته انتخاب است در افغانستان بوده از درد ملت آگاهی داشته باشد مسلمان و متدین باشد.

   با سپاس از مهمانان در این مصاحله، باید اذعان نمود که جدیت جامعه جهانی در قبال افغانستان الهام دهنده یک تغیر در کشور است، چنانچه ایالات متحده امریکا کمک های این کشور را در راستای بازسازی و امنیت و دیگر ساحه ها را بعد از انتخابات دنبال خواهد کرد این از جمله موضع گیری های چند روز پیش آقای اوباما در این مورد بود.

شراف الدین استانکزی خبرنگار رادیو ازادی،فواد احمدی خبرنگار تلویزیون آریانا،جلیل احمد رضایی خبرنگاررویترز، رضا شیر محمد خبرنگار تلویزیون طلوع، سید عبدالله سادات خبرنگار تلویزیون صبا افرادی هستند که از سوی پولیس و افراد لباس شخصی مورد توهین، ضرب شتم و لت و کوب قرار گرفتند.

شراف الدین استانکزی خبرنگار رادیو ازادی می گوید: وسایلش از سوی یک سرباز پولیس در اثنای تهیه گزارش گرفته شده و به چندین دقیقه تحت توقیف قرار داشته است.

سید عبدالله سادات خبر نگار تلویزیون صبا مدعی است : زمانیکه در حال تصویر برداری بود چندین سرباز به وی حمله کرده و پس از آنکه به وی یک سیلی زدند کاست وی را نیز از کامره بیرون کشیده و با خود برده اند.

او افزود: با اینکه موضوع را به مسوولین امنیتی در جریان گذاشته اما هیچ توجه ای تاکنون صورت نگرفته است.

پس از این قضیه تمام خبرنگاران در ولایت هرات به مقابل دفتر والی رفته و خواهان پیگیری این قضیه شدند.

احمد یوسف نورستانی والی هرات در جمع خبرنگار قول داد تا عاملین این قضیه را شناسایی و طبق قانون با آنها برخورد صورت گیرد.

خبرنگاران از والی هرات خواستند تا به زودی عاملین این قضیه را به آنها معرفی کند.شگوفه هرات

50 هزار معتاد در هراتی که کشت کوکنارش به صفر رسیده

مبارزه با کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر از برنامه های اساسی جامعه جهانی و دولت افغانستان در چند سال گذشته بوده است و در مجموع دولت و جامعه جهانی هزینه های هنگفتی را در این زمینه متقبل شده اند.

باتوجه به ارائه گزارش های مسوولان مبارزه با مواد مخدر، مبارزه آنها در اکثر ولایت مثمر ثمر بوده و آن ها توانسته اند تا حدودی زیادی در محو و کاهش کشت کوکنار موفق باشند.

اما این امر در شهرها و شهرستانهایی که عمدتن مرکز درگیری مخالفان و زارعین کوکنار بوده است با دولت بوده است خیلی موفق و مثمر نبوده است.

سال گذشته مسوولان مبارزه با مواد مخدر در هرات از کاهش 83 درصدی کشت کوکنار در این ولایت خبر دادند و اظهار داشتند روند مبارزه با کشت مواد مخدر به شدت جریان دارد و این کاهش مساوی با به صرف رسیدن کشت کوکنار در این ولایت است.

هم اکنون نیز چند گروه از نیروهای مبارزه با مواد مخدر در اطراف و شهرستان های هرات مصروف تخریب اراضی زیر کشت کوکنار هستند و بر اساس آمار ارائه شده از سوی آنان از آغاز برنامه محو کشت کوکنار در سال جدید تا کنون در حدود 600 جریب زمین زیر کشت کوکنار از شهرستان های کشک و اسفزار (شیندند) تخریب گردیده است.

به گفته مسوولان روند مبارزه و تخریب اراضی زیر کشت کوکنار در مناطقی که به دلایلی حاکمیت قانون در آن جا ها کمتر تطبیق میشده به شدت ادامه دارد و آن ها امیدوارند، هرات را عاری از کشت کوکنار بسازند.

در پهلوی روند تخریب اراضی، منسوبان پولیس مبارزه با مواد مخدر نیز در طول یک ماه گذشته توانسته اند بیش از 200 کیلوگرام مواد مخدر را از نزد قاچاقچیان به دست بیاورند و چند نفر از حاملین آنان را نیز بازداشت، نمایند که بیشترین کشفیات مواد مخدر توسط پولیس سرحدی هرات صورت گرفته است.

اما بحث مهم اینست که سرانجام کشت بیش از حد مواد مخدر در کشور که عمدتن در زمان طالبان به یک جنس صادراتی پر بها و کم مصرف در آمده بود، دامن جامعه فقیر و اکثرن بیکاری خودمان را نیز گرفت.

شواهد نشان میدهد در چند سال گذشته آمار مبتلایان به مواد مخدر افزایش یافته که این امر مهم و حیاتی سبب نگرانی مسوولان و شهروندان هرات گردیده است.

به گفته غلام رسول غوریانی مدیر اداری ریاست مبارزه با مواد مخدر، بررسی های انجام شده در سال های قبل حاکی از موجودیت 47 هزار معتاد به مواد مخدر گوناگون در شهر هرات بوده است و به احتمالن این رقم در حال حاضر افزایش یافته است.

آقای غوریانی هم مرز بودن هرات با کشور ایران و ترکمنستان و رفت و امد مهاجران از این کشور ها را یکی از دلایل افزایش معتادان به مواد مخدر میداند و می گوید: ما به مسوولان پولیس مبارزه با مواد مخدر پیشنهاد داده ایم تا برای گرفتاری خورده فروشان مواد مخدر در سطح شهر به صورت جدی اقدام نمایند.

به گفته آقای غوریانی در صورت عدم جمع آوری خورده فروشان مواد مخدر از سطح شهر این امر نیز در افزایش معتادان به مواد مخدر نیز تاثیر گذار خواهد بود.

آمار افزایش معتادان در حالی از سوی مسوولان مبارزه با مواد مخدر ارائه می شود که مراکز صحی برای درمان و بازگشتاندن مجدد معتادان به اجتماع با توجه به آمار معتادان بسیار کم و فعالیت های آنان بسیار محدود است.

گزارش مسوولان نشان میدهد، هم اکنون در هرات سه مرکز صحی به نام های شهامت، الفلاح و شفا با پذیرش محدود فعالیت می کنند که تنها مرکز شهامت توانائی مداوای بیست تن معتاد را در یک ماه دارد.

این آمار زنگ خطر بزرگی را برای شهروندان هرات به صدا در آورده است و در صورتیکه مقامات مرکزی و موسسه های مربوط با مبارزه مواد مخدر در زمینه ایجاد مراکز بازتوانی و باز پرورشی اقدام اساسی روی دست نگیرند این روند رو به رشد باعث فروپاشی اکثریت اجتماع که جوانان بی کار هستند، خواهد شد.  

در همین حال داکتر غلام سعید راشد رییس صحت عامه حوزوی هرات، ضمن نگرانی از روند رو به رشد معتادان در این ولایت در زمینه اقداماتشان برای بازگرداندن مجدد معتادان و تداوی آنان می گوید:رياست صحت عامه هرات به زودي دو مركز بيست بستری تداوي براي زنان و مردان را در اين ولايت تاسيس خواهند نمود.

براساس آخرین معلومات ارائه شده قرار است ظرف چند ماه آینده بر اساس قراردادی بین موسسه یو ان دی سی و بخش کاهش تقاضای صحت ، سروی آمار معتادان در هرات آغاز شود.

در همین حال کارشناسان اجتماعی نیز ضمن ابراز نگرانی از افزایش آمار معتادان در این ولایت میگویند: طرح های ناکام دولت در روند مبارزه با معتادان و جمع آوری آنان از سطح اجتماع و عدم کنترول مرزهای این ولایت باعث شده تعداد معتادان در هرات روند رو به رشدی را به خود بگیرد و در صورتیکه در کوتاه مدت و به صورت جدی برای برخورد و منحل ساختن گروه های فروشنده مواد مخدر و مصرف کننده گان اقدامی صورت نگیرند، باید منتظر زنگ خطرهای جدی تری در زمینه گسترش اعتیاد در بین اجتماع باشیم.

به باور کارشناسان فراوانی مواد مخدر و عدم کنترول آن از سوی دولت معتادان را به مصرف بیشتر تشویق نموده و این امر ناخوشایند باعث به فساد کشاندن اجتماع میشود. حمید – هرات

این گردهمائی در حالی در هرات برگزار میشود که چندی پیش تعیین زمان انتخابات از سوی کمیسیون مستقل انتخابات، با مخالفت گروه های اپوزیسیون دولت کنونی مواجه شد و در پی آن دادگاه عالی کشور ادامه کار رئیس جمهور کرزی را تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری بر اساس تاریخ تعیین شده کمیسیون انتخابات تائید کرد.

در این گردهمائی سخنرانان با حمایت قاطع از تصمیم نهائی دادگاه عالی قطع نامه ای 7 ماده ای را صادر نمودند.

در این گردهمائی محدود افرادی از مقامات دولتی حضور داشتند.

در قطع نامه برگزار کننده گان این گردهمائی آمده است.

1-  ما نمایندگان مردم هرات، مرکب از اقشار مختلف، علما، متنفذین، سران، اقوام،

روشنفکران، استاتید، محصلان، پیشه وران، جوانان و خانواده های معلولین و شهدا اعم از زن و مرد، از فیصله اخیر  افغانستان مبنی بر تداوم کار جلالتماب محترم حامد کرزی الی انتخابات آینده کشور، استقبال و حمایت می نماییم.

2- ایجاد خلای قدرت، وضعیت بحرانی و هرج مرج را به وجود آورده، فضای خلای قدرت را به نفع منافع ملی و صلاح کشور نمیدانیم و باور داریم که نبود زعیم ملی منتخب اسباب یک بحران عمیق و غیر قابل کنترول دیگر را بر کشور تحمیل خواهد کرد.

3- رئیس جمهور در سال 1383با اکثریت قاطع آرای آزاد مردم افغانستان انتخاب گردید و تداوم اعتبار این آرا که ناشی از اراده آزاد مردم است الی سلب رسمی توسط خود مردم افغانستان، به نفع ثبات و صلح در کشور، منطقه و جهان بوده، از این اصل مهم پشتیبانی می نماییم.

4- اتخاذ سیاست خارجی حکومت افغانستان در ارتقای عزت و جایگاه افغانستان در نزد جامعه جهانی از درخشش و موفقیت چشمگیری برخوردار بوده، ما مردم هرات از طرح و استراتیژی جدید جامعه جهانی در مورد بازسازی افغانستان و مبارزه علیه تروریزم بین المللی، حمایت می کنیم.

5- علی رغم مداخلات خارجی در تمویل و تجهیز گروه های تروریستی و حملات انتحاری سازمان یافته از خارج کشور، دولت اسلامی افغانستان در حراست از وحدت و استقلال و حاکمیت ملی موفق بوده، از سیاست تمامیت ارضی و افغانستان متکی به خود، به طور کامل حمایت و پشتیبانی می نماییم.

6- تروریزم و نا امنی های اخیر، کشور و مردم ما را معروض به خطر ساخته بنابر آن از مواضع بر حق دولت جمهوری اسلامی افغانستان در تقویت و توسعه ی صفوف اردو و پولیس ملی جهت خود کفایی سیستم سیاسی و نظامی کشور بدست خود افغان ها استقبال و پشتیبانی می کنیم.

7- از پالیسی حکومت در قبال حقوق بشر، عدالت اجتماعی، جامعه مدنی و مردم سالار و اجتماع بدون فساد اداری به خصوص آزادی بیان و رشد و توسعه ی وحدت و تفاهم ملی قاطعانه حمایت و حراست می نماییم.

ما مردم هرات ضمن آرزوی موفقیت های بشتر برای دولت اسلامی و انتخابی افغانستان، خواهان کشور آزاد، مستقل، مرفه و متکی به خود میباشیم.

در گردهمائی حمایوی از رئیس جمهور انتقادهایی از عملکرد رئیس جمهور نیز از سوی بزرگان قومی مطرح گردید، اما با آن هم برگزار کننده گان این گردهمائی حمایت قاطع شان را از ادامه کار رئیس جمهور اعلان نموده و خلای قدرت را عاملی برای ایجاد تنش های گروهی دانستند.

رئیس جمهور آمریكا در سخنانی در کاخ سفید استراتیژی جدید کاخ سفید را در قبال افغانستان بیان کرد .  وی ضمن تشکر از نیروهای نظامی و غیرنظامی آمریكا که قرار است به افغانستان اعزام شوند از اقدامات ژنرال دیوید پترائوس فرمانده نیروهای مرکزی آمریكا و دیگر فرمانده‌های آمریكایی، سفیر آمریكا در افغانستان و تیم امنیت ملی خود که استراتیژی جدید امریکا برای افغانستان و پاکستان را تدوین کرده اند تقدیر کرد.

امروز استراتیژی جامع جدید آمریكا را در قبال افغانستان و پاکستان اعلام می‌کنم. این استراتیژی نتیجه ارزیابی‌های دقیقی است که به رهبری بروس انجام شده است.

من به محض این که مسوولیت امور را برعهده گرفتم دستور انجام این بررسی‌ها را صادرکردم.  دولت من به سخنان فرمانده‌ هان نظامی و دیپلمات‌ها گوش کرده است. ما با مقامات دولت افغانستان و پاکستان مشورت کردیم. ما با شرکاء و متحدانمان در ناتو نیز مشورت کردیم. ما با دیگر کمک کنندگان به افغانستان و سازمان‌های بین‌المللی نیز مشورت ‌هایی انجام دادیم. در عین حال، همکاری‌های نزدیکی با اعضای کنگره در آمریكا داشتیم. می‌خواهم با صراحت و روشنی با مردم آمریكا سخن بگویم.

وضعیت (افغانستان) به صورت روز افزون وخیم شده است. از زمان سرنگونی طالبان از قدرت هفت سال می‌گذرد اما همچنان جنگ ادامه دارد و شبه نظامیان بخش‌هایی از پاکستان و افغانستان را در کنترل خود دارند.

حملات به نیروهای نظامی ما، نیروهای متحدان ما در ناتو و نیروهای دولتی افغانستان به صورت پیوسته افزایش یافته است. سال 2008 مرگبارترین و دردناک ‌ترین سال برای نیروهای آمریكایی بود.

بسیاری در آمریكا و کشورهای شریک (حاضر در افغانستان) که فداکاری‌های زیادی انجام داده‌اند یک سوال را مطرح می‌کنند و ان این که هدف ما در افغانستان چیست؟ پس از چندین سال،آن‌ها این سوال را می‌پرسند که چرا نیروهای نظامی ما در افغانستان می‌جنگند و کشته می‌شوند؟ آن‌ها مستحق پاسخ روشنی هستند . اجازه بدهید با صراحت پاسخ این سوال را بدهم.                         

                                                                                                                                               القاعده و متحدان آن یعنی تروریست‌هایی که حملات یازده سپتامبر را طراحی و اجرا کردند در پاکستان و افغانستان هستند. در براوردهای اطلاعاتی متعدد هشدار داده شده است که القاعده فعالانه از پناهگاهش در پاکستان در حال برنامه ریزی برای انجام دادن حملات در داخل آمریكا است. اگر حکومت افغانستان به دست طالبان بیفتد و در نتیجه به القاعده اجازه بدهد بدون مشکل به فعالیت‌هایش ادامه بدهد، این کشور بار دیگر به پایگاهی برای تروریست‌هایی تبدیل خواهد شد که می‌خواهند که هر تعداد که بتوانند از مردم ما را بکشند.

آینده افغانستان به صورت جدایی ناپذیری به آینده کشور همسایه‌اش پاکستان مرتبط است. با گذشت تقریبا 8 سال از زمان حملات یازده سپتامبر، القاعده و متحدان افراطی با عبور از مرزهای (افغانستان) به مناطق دوردست در سرحدات پاکستان رفته‌اند. رهبری القاعده نیز در این زمره است. اسامه بن لادن و ایمن الظواهری از این منطقه کوهستانی به عنوان پناهگاهی برای مخفی شدن، اموزش دادن به تروریست‌ها، ارتباط برقرار کردن با پیروانشان، طراحی حملات و اعزام نیروهایشان برای حمایت از شبه نظامیان در افغانستان استفاده می‌کنند. این منطقه مرزی به خطرناک‌ترین منطقه در جهان برای آمریكایی‌ها تبدیل شده است.

اما این مساله فقط مشکل آمریكا نیست. این وضعیت، چالشی جدی برای امنیت بین‌المللی است.حملات تروریستی در لندن و بالی (اندونزی) به القاعده و متحدان آن در پاکستان مرتبط بود. حملاتی که در آفریقای شمالی و منطقه خاورمیانه، اسلام اباد و کابل صورت پذیرفته نیز به این افراد مرتبط بوده است. اگر حمله‌ای بزرگ در یک شهر آسیایی، اروپایی و یا آفریقایی صورت پذیرد، احتمالاً ارتباط‌هایی با رهبری القاعده در پاکستان دارد. امنیت جهانیان در معرض خطر قرار دارد.

بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان برای مردم این کشور به معنای ان است که کشورشان تحت حاکمیتی وحشیانه قرار بگیرد، افغانستان در عرصه بین‌المللی منزوی شود، اقتصاد کشور فلج شود و حقوق اساسی بشر از مردم افغانستان بویژه زنان و دختران سلب شود. بازگشت طالبان به قدرت، سبب تقویت القاعده خواهد شد که با سران طالبان همراه خواهد شد و این وضعیت سبب خواهد شد افغانستان در سایه خشونت‌های مستمر قرار بگیرد.

بزرگترین مسوولیت من در مقام رئیس جمهور این است که از مردم آمریكا محافظت کنم. ما برای کنترل افغانستان و یا دیکته کردن مسیر آینده آن، در این کشور حضور نداریم. ما برای مقابله با دشمن مشترکی در افغانستان حضور داریم که آمریكا و دوستان و متحدان آن را تهدید می‌کند. مردم افغانستان و پاکستان بیشترین ضربه را از اقدامات افراطیون خشونت طلب متحمل شده‌اند. من از مردم آمریكا می‌خواهم تا درک کنند که ما هدفی مشخص و روشن داریم و آن اینکه القاعده را در افغانستان و پاکستان منهدم و نابود کنیم و مانع از آن شویم که آنها در آینده به هر یک از این دو کشور بازگردند. این هدف باید محقق شود. این آرمان بسیار عادلانه است.

پیام من به تروریست‌ها، که مخالف ما هستند همین است: ما شما را شکست خواهیم داد.  برای نیل به هدفمان به استراتیژی قویتر، هوشمندتر، و جامعی نیاز داریم. برای مقابله با بزرگترین تهدیدهای متوجه مردم کشورمان، آمریكا نباید بخاطر جنگ عراق، از اعطای منابع به افغانستان خودداری کند. برای تقویت ظرفیت نظامی، اقتصادی و حاکمیت در افغانستان و پاکستان باید حمایت بین‌المللی را جلب کنیم. برای شکست دادن دشمنی که هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد و به هیچ قانونی پایبند نیست باید به ارتباط اساسی آینده افغانستان و پاکستان پی ببریم.

به همین علت، ریچارد هالبروک را منصوب کرده‌ام تا به عنوان فرستاده ویژه آمریكا در هر دو کشور مذکور فعالیت کند و با ژنرال پترائوس همکاری نزدیکی داشته باشد تا اقدامات نظامی وغیرنظامی ما با یکدیگر منسجم شود.

اجازه بدهید سخن را از پاکستان آغاز کنم. آمریكا احترام زیادی برای مردم پاکستان قائل است. آن‌ها تاریخی غنی دارند و تلاشهای زیادی کرده‌اند تا دموکراسی شان را حفظ کنند. مردم پاکستان دقیقا همان چیزی را می‌خواهند که ما می‌خواهیم. آنها خواهان پایان یافتن تروریسم، و دسترسی به خدمات اساسی هستند و اینکه این فرصت برایشان فراهم باشد تا بتوانند رویاهایشان را محقق کنند و به امنیتی برسند که فقط از طریق حاکمیت قانون دست یافتنی است.

یگانه خطری که متوجه این آینده است از جانب القاعده و متحدان افراطی آن است. به همین علت ما باید در کنار هم باشیم. تروریست‌های فعال در درون مرزهای پاکستان، فقط دشمنان آمریكا و افغانستان نیستند بلکه انها خطری عظیم و فوری برای مردم پاکستان هستند.

القاعده و دیگر افراطیون خشونت طلب هزاران پاکستانی را از زمان حملات یازده سپتامبر کشته‌اند. آن‌ها شمار زیادی از نظامیان و نیروهای پولیس پاکستانی را کشته‌اند. انها بی‌نظیر بوتو را ترور کردند. آنها ساختمان‌ها را منفجر کرده‌اند‌، سرمایه های خارجی را از پاکستان فراری داده اندو ثبات حکومت پاکستان را تهدید کرده اند. بنابراین اشتباه نکنید. القاعده و متحدان افراطی آن سرطانی هستند که خطر نابودی پاکستان را از درون به همراه دارند.

مردم آمریكا باید این را درک کنند که پاکستان برای مقابله با القاعده به کمک ما نیاز دارد. این کار ساده نیست. مناطق قبلیه‌ای پاکستان وسیع است. این مناطق صعب العبور است و در اغلب موارد خارج از حوزه حکومت است.

به همین علت ما باید کمک‌های نظامی‌مان را به پاکستان بر اعطای ابزارها، آموزش دادن و حمایت‌هایی متمرکز کنیم که پاکستان برای ریشه‌کن کردن تروریست‌ها به آن نیاز دارد. پس از سال‌ها نتایج ضدو نقیض ما نمی‌توانیم “چک سفیدی” به پاکستان بدهیم.

پاکستان باید التزام خود را برای ریشه‌کن کردن القاعده و افراطیون خشونت طلب در داخل مرزهایش نشان بدهد. ما تاکید داریم که وقتی به هر طریقی اطلاعاتی درباره اهداف تروریستی مهم داشته باشیم باید کاری انجام شود. توان برای نابودی این پناهگاه‌ها به قدرت و امنیت خودش بستگی دارد. برای کمک به پاکستان برای پشت سر گذاشتن بحران اقتصادی باید با صندوق بین‌المللی، بانک جهانی و دیگر شرکای بین‌المللی همکاری داشته باشیم.

برای کاهش تنش‌ها میان دو همسایه مجهز به توان جنگ افزارهای هسته‌ای (هند و پاکستان) که در اغلب موارد در ولایت هاه درگیری و تقابل قرار می‌گیرند، ما باید دیپلماسی سازنده را با هند و پاکستان تعقیب کنیم. برای جلوگیری از تکرار اشتباه‌های گذشته باید با صراحت اعلام کنیم که روابط ما با پاکستان بر حمایت از نهادهای دموکراتیک پاکستان و مردم این کشور مبتنی است.مبارزه با افراط گرایی فقط از طریق گلوله و بمب‌ها محقق نمی‌شود. القاعده برای مردم پاکستان چیزی به‌جز نابودی به ارمغان نمی‌اورد. ما خواهان هدفی متفاوت هستیم.

بنابراین، امروز از کنگره می‌خواهم تا لایحه‌ای با حمایت دو حزب (دموکرات و جمهوری خواه) به تصویب برساند که جان کری و ریچارد لوگِر ارائه کرده‌اند و براساس آن، در مدت پنج سال، سالانه یک و نیم میلیارد دلار در قالب حمایت مستقیم به مردم پاکستان اعطا می‌شود. از این منابع برای ساخت مکاتب، احداث جاده ها و شفاخانه ها استفاده خواهد شد و دموکراسی پاکستان را تقویت خواهد کرد. در عین حال از کنگره می‌خواهم لایحه‌ای را با حمایت دو حزب به تصویب برساند که ماریا کاتول، کریس وان هالان و پیتر هاکسترا ارائه کرده‌اند و براساس آن مناطق “فرصت ساز” در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان ایجاد می‌شود تا براساس ان اقتصاد منطقه رشد کند و برای مناطقی که خشونت زده هستند ایجاد کند.

ما از دوستان و متحدانمان می خواهیم سهم خودشان را در این زمینه ایفا کنند و از جمله در کنفرانس ماه آینده برای جمع اوری کمک برای افغانستان فعال باشند. من خواهان حمایت سطحی نیستم. ما در زمان پرچالشی قرار داریم. منابع مالی محدود است. اما مردم آمریكا باید درک کنند که این کار (صرف منابع در افغانستان و پاکستان) هزینه کردن برای آینده خودمان است زیرا امنیت پاکستان و آمریكا با هم ارتباط دارد. دولت پاکستان باید برای نابود کردن پناهگاههای مذکور شریکی قدرتمندتر (برای آمریكا) باشد و ما باید القاعده را از مردم پاکستان جدا و منزوی کنیم.

این اقدامات که باید در پاکستان انجام شود با اقداماتی که باید در افغانستان صورت پذیرد جداناپذیر هستند. اگر شبه نظامیان بتوانند آزادانه در مرزهای دو کشور تردد کنند هرگز شاهد آن نخواهیم بود که خشونت‌ها در این منطقه پایان یابد. امنیت مستلزم وجود حس تازه‌ای از مسوولیت پذیری است و به همین علت ما گفتگوهای سه جانبه‌ای میان آمریكا و پاکستان و افغانستان خواهیم داشت. نمایندگان کشورهای ما به صورت مرتب با یکدیگر ملاقات خواهند کرد. رابرت گیتس و هیلاری کلینتون وزرای دفاع و خارجه آمریكا، هدایت این تلاش‌ها را برعهده خواهند داشت.

ما با همکاری با سازمان ملل متحد یک “گروه تماس” برای افغانستان و پاکستان تشکیل خواهیم داد و همه کشورهایی که در امنیت منطقه سهیم هستند در قالب آن گردهم می‌آیند.

ما باید با یکدیگر به صورت هماهنگ و پیوسته تبادل اطلاعات و همکاری های مرزی را انجام دهیم در حالی که نگرانی‌های مشترکی مانند تجارت، انرژی و توسعه اقتصادی را در نظر داشته باشیم. این مطالب تنها قسمتی از استراتیژی جامع ما در افغانستان جهت جلوگیری از تبدیل این کشور به پناهگاهی امن برای القاعده خواهد بود،  همان طوری که پیش از یازده سپتامبر سال 2001 نیز افغانستان پناهگاه امنی برای فعالیتهای تروریستی القاعده به حساب می‌آمد. برای موفقیتمان، دوستان و همپیمانان خود باید بر موفقیتها و اندوخته‌های طالبان پایان دهیم.

نظامیان ما با شجاعت علیه دشمنان ظالم و بی‌رحم در افغانستان جنگیده‌اند. غیر نظامیان ما نیز فداکاری‌های بزرگی را انجام دادند. هم‌پیمانان ما مسئولیت بزرگی را به عهده گرفتند. همچنین افغان‌ها نیز برای آینده خود فداکاری و رنج فراوانی برده‌اند. در شش سال گذشته منابع لازم به افغانستان به علت وجود جنگ عراق اختصاص داده نشد.

در حال حاضر ما باید نسبت به آنچه که لازم است تا به اهدافمان در افغانستان دست یابیم، متعهد باشیم.به همین علت در این زمان ما دستور اعزام هفده هزار نظامی که ژنرال مک کرنان ماه‌ها پیش تقاضا کرده بود، را صادر کردیم. این نظامیان و تفنگداران دریایی آمریکا در افغانستان در راستای مبارزه با طالبان درجنوب و شرق این کشور خواهند جنگید و به ما ظرفیتهای بیشتری برای مشارکت با نیروهای امنیتی افغانستان در مبارزه و تعقیب شورشیان در مناطق مرزی را فراهم خواهند کرد. این تلاشها درنهایت به ما کمک خواهد کرد تا امنیت و اقدامات لازم برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در ماه آگست آینده را فراهم کنیم.

در همین زمان ما تمرکز و تاکید خود را بر آموزش و افزایش حجم نیروهای نظامی افغانستان تغییر خواهیم داد. در نتیجه آنها برای تامین امنیت کشور خود پیشرفت خواهند کرد و به همین علت ما می خواهیم که افغان ها بتوانند مسئولیت تامین امنیت کشور خود را برعهده بگیرند و در نتیجه سرانجام ما خواهیم توانست نظامیان خود را از افغانستان خارج کرده و به کشورمان بازگردانیم.

در سه سال گذشته فرماندهان نظامی ما در افغانستان به صورت شفاف درباره نیازها و خواسته‌هایشان برای آموزش نظامیان افغانستان صحبت کرده‌اند. به این نیازها به دلیل جنگ عراق پاسخ داده نشد.حالا شرایط تغییر کرده است. نظامیان بیشتری که ما به افغانستان اعزام خواهیم کرد ظرفیت و توانایی ما برای آموزش نظامیان افغان را افزایش خواهند داد. اواخر بهار سال جاری ما در حدود چهار هزار نظامی آمریکایی را برای آموزش نظامیان افغانستان به این کشور اعزام خواهیم کرد.

برای اولین بار این اقدامات به صورت درست تلاش های ما برای آموزش اردو، نیروهای امنیتی و پولیس افغانستان را فراهم خواهد کرد. هر واحدی از نظامیان آمریکایی در افغانستان به عنوان شریکی برای واحد های نظامی افغانستان مشارکت خواهند کرد. ما از همکاران خود در ناتو برای آموزش افغان‌ها کمک خواهیم گرفت تا اطمینان حاصل کنیم هر واحد نظامی در افغانستان عضوی از نیروهای ائتلاف باشد.

ما به تلاش هایمان برای بازسازی اردو افغانستان در وسعت 134 هزار نظامی، نیروی پولیس در اندازه82 هزار نفر سرعت خواهیم بخشید تا بتوانیم به اهدافمان تا سال 2011 دست یابیم.افزایش وسعت و حجم نظامیان و پولیس افغانستان در جهت اهداف و برنامه هایمان برای واگذاری مسئولیت پذیری امنیت افغانستان به نظامیان این کشور مورد نیاز است.

این تلاش‌ها باید هم جهت و مرتبط با افزایش تلاش‌ها در زمینه‌های غیر نظامی در افغانستان و در زمینه دولت منتخب افغانستان باشد. اما باید در نظر داشته باشیم که فساد و شماری مشکلات مانع خدمت رسانی مناسب دولت و تامین نیازهای اولیه مردم افغانستان شده است.

تجارت و قاچاق مواد مخدر باعث افزایش اقدامات تبهکارانه و شورشگری شده تا اقتصاد این کشور در وضعیت بحرانی باشد. مردم افغانستان در جستجوی وعده‌هایی برای آینده بهتر هستند و بار دیگر ما شاهد سیاه شدن روزگار مردم افغانستان به دلیل خشونت ها هستیم.

بنابراین برای پیشبرد امنیت، فرصت و عدالت نه تنها در کابل بلکه در گوشه و کنار این کشور و دیگر ولایت ها ما به متخصصان کشاورزی، مربیان، مهندسان و وکلا نیاز داریم و اینگونه است که ما می توانیم به دولت افغانستان کمک کنیم تا خدمت رسانی به مردم و توسعه اقتصاد را که خود به دلیل نفوذ و تسلط قاچاق مواد مخدر آسیب دیده، انجام دهد.

به این علت من دستور افزایش حضور غیر نظامیان آمریکایی در کشور افغانستان را صادر کرده‌ام. از این جهت ما باید به دنبال حمایت غیرنظامی دوستان، همپیمانانمان، سازمان ملل و سازمان‌های بین المللی امدادی و بشر دوستانه در افغانستان باشیم.

هماهنگی و پیگیری این تلاش‌ها بر عهده هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا در هفته آینده در لاهه هلند خواهد بود. در بحبوحه بحران اقتصادی ما تلاش خواهیم کرد بتوانیم اطمینان یابیم که می‌توان در زمینه پیشبرد تغییرات کوچک در زمینه غیر نظامی موفق باشیم.

اشتباه نکنیم، اگر ما در آینده ی افغانستان و پاکستان سرمایه‌گذاری نکنیم، تلاش‌هایمان با شکست مواجه خواهد شد. به همین علت بودجه پیشنهادی من جدا ناپذیر از سرمایه گذاری در وزارت خارجه و برنامه کمک های خارجی است.

این گونه سرمایه‌گذاری‌های غیر نظامی، مسئولیت‌هایی را از دوش نظامیان ما بر خواهد داشت. آنها می‌توانند به طور مستقیم در تامین امنیت شرکت کنند و مردم آمریکا را ایمن تر خواهند کرد و در آینده دراز مدت باعث افزایش اندوخته‌های ما و کاهش مخارج خواهند شد. زیرا بسیار ارزانتر است که ما پولیسی را تعلیم دهیم که از روستای خود محافظت می‌کند و کمک کنیم دهقانی را به کشت غلات بپردازد تا اینکه دوره‌های متمادی نظامیان خود را به افغانستان اعزام کنیم تا به تامین امنیت مشغول شوند در حالیکه هیچ برنامه‌ای برای انتقال مسئولیت تامین امنیت به دولت افغانستان نداشته باشیم.

ما این منابع سرمایه گذاری را فراهم خواهیم کرد تا اهداف بازسازی افغانستان به صورت کامل پایان پذیرد. بنابراین بودجه پیشنهادی من بر سرمایه‌گذاری بر روی توسعه اهداف وزارت خارجه و سازمان های امدادی آمریکا گسترش یافته است.

من می خواهم به صورت کاملا شفاف بگویم ما نمی‌توانیم چشمان خود را به روی فسادی که باعث می‌شود مردم افغانستان اطمینان خود به رهبرانشان را از دست بدهند، ببندیم. در عوض ما به دنبال مبارزاتی جدید برای سرکوبی رفتار مفسدانه خواهیم بود.

از این رو معیارهای اصلی برای دستیابی به همکاریهای بین‌المللی که بتواند نیازهای مردم افغانستان را تامین کند،در نظر خواهیم گرفت.

افغانستان از فقر شدیدی رنج می‌برد که در دهه‌های گذشته بی‌سابقه بوده است. همچنین اگر روند آشتی بین دشمنان و مخالفان سابق انجام نشود در افغانستان هیچ صلحی وجود نخواهد داشت من به توهم دچار نیستم که بگویم دستیابی به این مسئله آسان خواهد بود. در عراق ما به موفقیت‌هایی در نزدیک کردن دشمنان سابق در جهت منزوی کردن و هدف قراردادن القاعده دست یافتیم.

بنا بر این ما باید فرآیند مشابهی را در افغانستان دنبال کنیم، در حالیکه در نظر داشته باشیم افغانستان کشوری بسیار متفاوت با عراق است. در افغولایت ها هسته‌ای غیر قابل مصالحه از طالبان وجود دارد. باید با آنها با اجبارو زور برخورد کرد و باید آنها را شکست داد.

در عوض افغان‌هایی هم وجود دارند که می‌توان به آنها فرصت همکاری داد. به همین علت ما باید با رهبران محلی، دولت افغان، شرکای بین المللی همکاری کنیم تا روند فرآیند آشتی ملی در هر ولایت را پیگیری کنیم.

ترور و سرکوبگری بزرگترین دشمن مردم افغانستان است که باید منزوی شود. ما از حقوق بشر اولیه و اساسی هر افغان، مانند زنان و دختران حمایت خواهیم کرد. در آینده ما چشم خود را به این مطالب نخواهیم بست و به تلاش هایمان در این زمینه افزایش خواهیم داد. ما به شدت پیوستگی تلاش هایمان در زمینه آموزش نیروهای امنیتی افغانستان و پیشرفت در مبارزه با شورشیان را ارزیابی خواهیم کرد.

ما  رشد اقتصادی و تولید غیر قانونی مواد مخدر در افغانستان را مطالعه می کنیم. با استفاده از ابزارهای درست و روش های مناسب پیشبرد اهداف مان در این کشور را مورد بازبینی قرار خواهیم داد. هیچکدام از این گام ها آسان نخواهد بود و همه آنها نیز نباید تنها توسط امریکا به تنهایی انجام شود اگر افغانستان به زمان گذشته، شورش و هرج و ومرج و آغاز فعالیت های تروریستی القاعده بازگرد، جهان قادر به تامین هزینه های آن نخواهد بود. ما در این زمینه از مسئولیت مشترکی برخوردار هستیم نه به این علت که خواهان افزایش قدرت خود هستیم، چون صلح و امنیت خود ما هم در گروی موفقیت برنامه هایمان در افغانستان است.

این ایده را که دولت‌های آزاد گرد هم جمع می‌شوند به علت اینکه از امنیت مشترکی برخوردار هستند مورد توجه ما است. به همین دلیل 6 دهه قبل ناتو ایجاد شد و در حال حاضر باید این هدف را داشته باشیم. اداره من متعهد است تا به تقویت سازمان های امداد بین المللی برای انجام اقدامات مشترک و هماهنگ بپردازد.

این پیام من در هفته آینده در اروپا خواهد بود. همان گونه که ما فعالیت بیشتری را انجام می‌دهیم از دیگران دوستان و همپیمانان ناتو خود می‌خواهیم تا به ما بپیوندند و سهم خود را انجام دهند. به همین علت است که ما از دوستان و همپیمانان ناتو تنها درخواست اعزام نظامیان بیشتر را نداریم بلکه خواستار حمایت از انتخابات افغانستان، آموزش نیروهای امنیتی افغانستان و افزایش تعهدات غیرنظامی به مردم افغانستان هستیم.

ما از سازمان ملل انتظار پیشرفت بیشتری در جهت هماهنگ کردن تلاش های بین المللی در افغانستان، همکاری، کمک و موفقیت سازمان های افغانستان داریم. ما خواستار همکاری سازمان ملل برای تشکیل ارتباطات بیشتر برای افغانستان و پاکستان هستیم تا به این هدف برسیم که همه با هم کمک کنیم تا هر کشوری بتواند سهم خود در تامین امنیت منطقه را بر عهده گیرد.همچنین از همپیمانان ما در ناتو و دیگر دوستان و شرکایمان نیز چنین انتظاری داریم. همچنین کشورهای آسیای مرکزی کشورهای حوزه خلیج (فارس) و ایران، روسیه، هند و چین هیچ کدام از این کشورها از وجود پایگاهی برای فعالیت تروریست‌های القاعده در افغانستان منفعت نمی‌برند و از این که منطقه درهرج و مرج باشد هثیچ سودی نمی‌برند. هر کدام از این کشورها سهمی از وعده صلح پایدار، امنیت و توسعه در منطقه دارند و این مسئله کشورهای ائتلاف که در افغانستان حاضر هستند را نیز شامل می‌شود.

این واقعیت دارد نیروهای ائتلاف دوشادوش نیروهای افغان در افغانستان می جنگند. این فداکاری بزرگ است. حدود هفتصد آمریکایی جان خود را از دست داده‌اند. نظامیانی از بیست کشور جهان نیز هزینه حضور در افغانستان را پرداخت کرده‌اند. همه آمریکایی ها خدمت و دوستی آنهایی را که جنگیدند، خون دادند و کمک کردند ارج میگذارند. همه آمریکاییها از خدمات مردان و زنان یونیفرم پوش ما قدردانی می کنند که بار مسئولیت بزرگی را بیشتر از هر نسل دیگری به عهده گرفتند. آنها و خانواده هایشان به عنوان نمونه ای از فداکاری و قربانی خود هستند.

ما خاطر نشان می کنیم که آمریکا خود جنگ با تروریست‌ها در افغانستان را انتخاب نکرد. در حدود سه هزار نفر از مردم آمریکا در حادثه یازده سپتامبر سال 2001 به هیچ جرمی غیر از انجام فعالیتهای روزمره خود کشته شدند.

القاعده و همپیمنانش هزاران نفر در کشورهای مختلف را کشته‌اند. همچنین دست انها به خون مسلمانان آغشته شده است. القاعده انسان‌های بسیار زیادی را در کشورهای مختلف کشته است. این آینده‌ای است که القاعده به مردم پاکستان و افغانستان وعده می‌دهد. آینده ای بدون امید و فرصت، آینده‌ای بدون عدالت و صلح. بنابراین ما باید بدانیم که راه پیش روی ما بسیار طولانی و سخت است.

به همین علت ما باید بر مشارکت طولانی مدت با افغانستان و پاکستان که وعده روزهای جدیدی به مردمان خود می‌دهند، متعهد باشیم. ما باید از همه ابزار و نیروهای بین المللی برای شکست القاعده، دفاع از آمریکا و همپیمانان ما و همه آنهایی که به دنبال آینده‌ای بهتر هستند، استفاده کنیم. چون آمریکا از صلح و امنیت، عدالت و فرصت دفاع خواهد کرد. به این دلیل ما اینگونه هستیم و اینکه تاریخ از ما می‌خواهد تا آنرا بار دیگر انجام دهیم.

تشکر خدا با شما باد و خداوند امریکا را حفظ کند.

در این اعلامیه آمده است که این اثار تاریخی  از ساحات ولسوالی گلران هرات کشف ضبط شده و کسی به این اتهام بازداشت نشده است.

یک منبع ریاست امنیت ملی ولایت هرات می گوید طی یک سال گذشته بیش از یک صد اثر تاریخی از نقاط مختلف ولایت هرات از سوی پرسونل ریاست امنیت ملی کشف و ضبط شده است و چندین تن به این اتهام بازداشت شدند.

اخیرا مسوولین ریاست اطلاعات و فرهنگ هرات از حفریات خود سرانه و سرقت آثار تاریخی از ولایت هرات اظهار نگرانی کردند.

حمید سلجوقی

نقد و پردازش به سینمای کشور در حداقل 7 سال گذشته چندان بروز و با تأمل نبوده به جز در مواردی خاص. که این نشان میدهد سینما و سینماگر افغان در این سال ها نتوانسته اند، مخاطبی غیر از مردم عادی را به  سوی سینما  بکشانند و با این امر تحولی در روند کارهای سینمائی ایجاد نماید.

تولید بیشمار فیلم های گیشه ای که تاثیر پذیر از تفاله های سینمای بالیوود و فیلم های پاکستانی بوده، به هیچ وجه نتوانسته است، چیز جدیدی در مورد آن چه انتظار میرفت را به نمایش بگذارد و این روند باعث شده سینمای نیمه رئالیستی کشور سبکی دور از ارزش ها  و واقعیت های عینی اجتماع و یا انعطاف پذیری از اجتماع را به تصویر بکشد، که بی پرده میتوان آن را سینمای ابتذال در جامعه سنتی پنداشت.

زیرا مسلم است که چنین سینمایی با سبک بسیار کهن و متعفن، که سالیان دور در سایر کشورها به عنوان حربه ای تجاری برای سینما و سینماگران و ترویج فرهنگ سینما رفتن بوده است، تاثیری در بهبود سینما و رشد آن داشته باشد.

حقیقت تلخ در مورد سینمای کشور، در عدم تخصص و کمبود امکانات و تاثیر پذیری سینماگران از دنیای فیلم بیرون از کشور خلاصه نمیشود. بلکه عدم کنترول و نظارت از عملکرد موسسات انتشاراتی و سینمائی باعث شده، جایگاه هنر هفتم در کشور  حربه ای تجاری و در مواردی فساد اخلاقی برای عده ای از به اصطلاح مدعیان سینما شود، که جریان این روند مسلماً بیش از این ضرباتی جبران ناپذیر را بر پیکره هنر هفتم در کشور وارد خواهد ساخت.

اما با این وجود همانطور که در آغاز سخن اشاره ای کردیم، با وجود تمام مشکلات، معدودی از ساخته های سینمائی در کشور تا حدودی توانسته است، روندی بیرون از سینمای گیشه را برای خود انتخاب کند. که به گونه ی مثال میتوان به بعضی از ساخته های آقای برمک، و چند فیلم (هیس، سه نقطه، گلچهره. . . ) اشاره کرد. که این فیلم های توانسته اند تا حدودی مخاطب غیر عوامشان را نیز به تماشا بکشانند.

خوشبختانه در این اواخر به ادامه روند فیلم های نسبتاً موفق و غیر گیشه ای، سینماگران از گوشه ای دیگر با دیدی متفاوت اقدام به ساخت سریال نمودند، اصلی که پیشنه چندانی نیز در تاریخ کشور ندارد و به تعبیری میتوان آن را از اولین ساخته های تلویزیونی پنداشت.

ساخت مجموعه دنباله دار « رازهای این خانه» به کارگردانی رویا سادات ، و به تعقیب آن مجموعه « بهشت خاموش» روندی متفاوت در سینما و تلویزیون کشور به وجود آوردند و توانستند، گامی مثبت به سوی پله های صعود و یافتن جایگاهی برای کارهای سینمائی بردارند.

هر چند این سریال ها نیز با مشکلاتی مواجه بوده اند، اما با آن هم، این ساخته ها را میتوان در ردیف معدود ساخته های نیمه موفق سینمائی در کشور دانست.

«بهشت خاموش» به نویسنده گی مسعود حسن زاده و کارگردانی رویا سادات، با توجه به ساخته های کنونی سینمای کشور را میتوان برگ جدیدی برای گرایش مخاطب به سوی ساخته های داخلی و اعتماد به سینمای کشور دانست.

اما اگر از دیدی منتقدانه تر و بیرون از دید مخاطب به این ساخته ها بنگریم، مسلماً به نواقصی که نشان از تاثیر پذیری این ساخته ها از سریال های هندی و ایرانی است بر میخوریم.

به گونه مثال در سریال «رازهای این خانه» از تیتراژ اولیه تا ختم سریال نشانه های مشهودی از تاثیر و تقلید مستقیم از چند سریال هندی را می یابیم، با اینکه نویسنده و کارگردان تلاش فروانی برای همنوائی سوژه سریال با فرهنگ و عنعنات مرسوم کشور انجام داده اند اما با این همه، نوعی ضعف در ساخت این قبیل سریال ها نشان از عدم تجربه کافی، توانائی و خلاقیت کارگردان و نویسنده سریال را دارد.

در این جا از بحث سریال «رازهای این خانه» می گذریم و نگاهی گذرا به « بهشت خاموش» ساخته جدید خانم رویا سادات که با نویسنده گی مسعود حسن زاده هم اکنون از تلویزیون طلوع پخش می شود، می اندازیم.

«بهشت خاموش» به عنوان تجربه دوم سادات، تا حدودی تفاوت های از «رازهای این خانه» دارد و نشان میدهد، سادات توانسته است خود را به واقعیت های عینی جامعه نزدیک تر احساس کند و با کاری نسبتاً متفاوت مخاطب را به دنبال خود بکاشند.

در «بهشت خاموش» نویسنده کوشیده است، گوشه ای از مشکلات فردی و گروهی، جمعی از دانشجویان را به تصویر بکشد، که چنین سوژه ای در شرایط حاضر میتواند مخاطب زیادی را به خود جلب کند.

اما در مواردی فیلم نامه با کمبودی های که ناشی از عدم شناخت کلی نویسنده از محیط دانشگاه و چگونگی ارتباط دانشجویان مواجه است،  که این موضوع از دید دانشجویان و مخاطبان خاص و غیر عوام خیلی خوشایند و همگام و همراه با واقعیت عینی دانشجو و دانشگاه نیست.

مهمترین اصل در فیلم نامه نویسی، درست نویسی و دقیق نویسی دیالوگ ها با توجه به فرهنگ و پذیرفته شده های کلی اجتماع است، که در مواردی، این اصل از تسلط و کنترول فیلم نامه نویس خارج شده و در مواردی دیالوگ های باعث شده، مخاطب را وادار به عکس العملی در مورد گفته های بازیگران بدارد. 

نکته دیگر جست و گریز نویسنده در نوع نوشتار دیالوگ ها است. گاهی مخاطب نوعی زبان سوچه و پاک از واژه های بیگانه را می یابد، اما در بعضی از دیالوگ ها به هیچ وجه این موضوع مورد توجه نویسنده نبوده، در حالیکه فیلم نامه نویس میتواند به راحتی با کمی دقت و ظرافت، ادبیات گفتاری را عاری از تمام ناخوشایند های زبانی بگرداند و فراموش نکند، که دانشجو همواره می کوشد، از درست ترین کلمات در گفتار و رفتار روزانه خویش استفاده کند، و در صوریتکه نویسنده از این امتیاز بتواند استفاده لازمی ببرد، این امر میتواند توجیهی برای مخاطبی که دور از این موضوع به داستان مینگرد باشد.

اما روی هم رفته سوژه داستان توانسته است روند رئالیستی خود را به درستی بپیماید و مخاطب را وادار به پذیریش مواردی که به ظن او دور از واقعیتی عینی است بسازد.

داستان و حوادث در این سریال گاهی به شدت سرگردان و آشفته است. و در پس بعضی از حادثه های این سریال شبکه استدلالی و روابط علت و معلولی نسبتا ضعیفی به چشم می خورد. مثلا سفرکردن و خطر کردن فرشته برای نجات دادن زلگی با شرایط و وضعیت افغانستان اندکی بیگانه ناپخته به نظر می رسد.

دگر از ضعف های که می شود برای این سریال برشمرد مسئله حادثه است. این سریال تا بحال به شدت بی حادثه و کنش بوده است. هیچ تلیعق و معما و گره افکنی و گره گشایی آن چنانی وجود ندارد که بیننده را پای قصه و تلویزیون نگهدارد.

به هر حال خیلی منفی نگریستن به این موضوع با توجه به شناختی که از سینما، پیشینه و امکانات موجوده درکشور داریم عادلانه نیست، اما با آن هم نویسنده این فیلم نامه در قسمت های بعدی میتواند با ظرافت و دقت بیشتری متوجه جزئیات باشد.

نکته دیگر این است که در این سریال کارگردان توانسته از انتخاب بازیگران موفق بیرون شود،  زیرا اکثر بازیگران این سریال با توجه به اینکه اولین کارهای سینمائی آنان است، توانسته اند نقش خوبی را ایفاء کنند و بیننده را با ایفای نقش شان راضی بسازند. که این نیز خود نوعی موفقیت کارگردان را در انتخاب بازیگر نشان میدهد.

موضوع دیگری که در «بهشت خاموش» بیرون از فیلم نامه قابل بحث است، فیلم برداری، صحنه ها و حرکت دوربین است.

در «بهشت خاموش» فیلم بردار کوشیده است، شیوه های جدیدی از فیلم برداری در کشور را ارائه بدارد و به نحوی حرکت دوربین را به حرکت  ساخته های بیرون از افغانستان نزدیک بسازد، که این امر در ذات خود، قابل توجیه و قابل قدر است، اما آنچه نباید در بحث فیلم برداری فراموش شود، موضوع هماهنگی اندیشه نویسنده، کارگردان و فیلم بردار با توجه به سوژه داستان است که این موضوع مهم در «بهشت خاموش» کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

حرکات دوربین در بعضی از صحنه های این سریال مخاطب را به نوعی دل زده گی و سرخوردگی وا می دارد، که این مورد نیز به راحتی و  با هماهنگی عوامل اصلی سریال حل شدنی است.

همانطور که گفتیم عادلانه نخواهد بود به صورت موشگافانه سریال «بهشت خاموش» را مورد نقد و بررسی قرار دهیم، زیرا به عنوان اولین ساخته های سریالی در سینمای کشور بدون شک ارائه سریالی باب میل مخاطب و هم طراز و رقیب با سریالهای آمریکائی و یا ایرانی کاری بسیار مشکل و زمان بر است، بناءً کارکردهای عوامل این سریال قابل قدر هستند و روند کنونی کارشان نشان از صعود زود هنگام آنان در بهبود سینمای کشور خواهد بود. 

حمید سلجوقی

تعریف مشخصی که تا کنون از دفاتر پی آر تی ولایتی در سطح کشور مطرح شده است، این دفاتر را به عنوان مراکز کمک به حاکمیت و ادارات محلی معرفی کرده است و انتظارها نیز از این دفاتر با توجه به نیازمندی های اولیه زیاد است.

در هرات که یکی از شهرهای درجه یک کشور محسوب میشود و از جایگاه خاصی در تمام موارد، زیر ساختی و صنعتی برخوردار است. دفتر پی آر تی ولایتی ایتالیا از چند سال بدین سو فعالیت میکنند.

پی آر تی ولایتی ایتالیا در هرات در مواردی دست آورد های داشته است، که بدون شک شهروندان هرات و مسوولین حاکمیت محلی با تقدیر از این همکاری ها، آن را اصلی برای دوستی و همکاری کشور ایتالیا با مردم افغانستان میدانند.

همکاری های این دفتر در زمینه اعمار ساختمان های اداری، و اهدای وسایل دفتری به بعضی از دفاتر دولتی در هرات صرف در حدی بوده که حضور پی آر تی ایتالیا در هرات را تا حدودی مشخص ساخته است.  

اما با این وجود انتظار از فعالیت های این دفتر در هرات بیشتر از اینها است زیرا هرات با توجه به موقعیت و ظرفیت های که در خود گنجانیده نیاز بیشتر به کمک های بزرگ تر و اساسی تر دارد و می طلبد تا فعالیت های چنین دفتری در ابعاد گسترده تر و مکمله های اساسی تر صورت بگیرد.

اکتفای دفتر پی آر تی ولایتی ایتالیا به اعمار چند ساختمان و کمک به چند دفتر نمایانگر ضعف این اداره در هرات است، و مسوولین این دفتر نباید فراموش کنند در شهری به آن ها وظیفه سپرده شده است که نیاز و توجه بیشتری نسبت به سایر ولایات دارد و کم کاری در چنین شهری نقاط ضعف ایتالیا به عنوان یکی از کشورهای کمک کننده به افغانستان را بر ملا میسازد. موضوعی که مسلماً هیچگاه دولتمردان ایتالیا خواهان تحقق آن نیستند و نمی خواهند نقش کشورشان در بین کشورهای کمک کننده به افغانستان نامحسوس و ضعیف باشد.

مسلم اینست که حاکمیت های محلی در پی آنند تا برای رفع مشکلات اجتماعی خدمات ارزنده ای را ارائه کنند، که با توجه به امکانات دولتی نقش آنان بدون همکاری جدی و مستقیم دفاتر پی آر تی ضعیف خواهد بود و هیچگاه نخواهند توانست خواسته ها و نیازمندی های اجتماعی را به صورت درست آن ارائه بدارند، که در چنین موقعیتی مسلماً کشورهای کمک کننده نقش مهمی را ایفاء کرده میتوانند.

در هرات نیز امر مهم کمک های گسترده ی ایتالیا خواهد بود و در صورتیکه کمک های این دفتر به همین منوال و با اکتفاء به توزیع وسایل دفتری و ساخت و سازهای کم هزینه به پیش برود، اولاً نقش ضعیف آن ها را در عرصه بازسازی و کمک به مردم را مشخص میسازد و از سوی دیگر حساسیت های مردم نسبت به حضور آن ها بر انگیخته خواهد شد.  

بناءً مسوولان این دفتر(پی آر تی  ایتالیا) باید پیش از آنکه تصمیمی در مورد حضور آنان در هرات از سوی مقامات محلی و مردم صورت بگیرد، بهتر است تغییرات گسترده ای را در روند کمک و افزایش هزینه کمک به زیرساخت های هرات روی دست بگیرند در غیر آن اگر درخواستی از سوی حاکمیت محلی و مردم مبنی خروج پی آر تی  ایتالیا از هرات و جایگزینی پی آر تی کشور دیگری مطرح گردد، مسلم است که جایگاه فعالیت های ایتالیا در افغانستان لطمه دار خواهد شد. حمید سلجوقی هرات

یک مقام امنیتی که نخواست نامش فاش شود با ذکر این مطلب گفت: این دو تن ، سه روز قبل در منطقه پل هاشمی از سوی چهار فرد مسلح ناشناس اختطاف و تاکنون از سرنوشت آنها معلوماتی به دست نیامده است. وی افزود: حاجی مودود خان ارباب قریه قلعه ریگ زمانیکه با یک تن دیگر از اقاربش در حال گشت زنی بر سر زمین های زراعتی خود بود از سوی افراد مسلح اختطاف شد.

بنا به اظهارات وی تاکنون مشخص نیست که این افراد در پی خصومت های شخصی اختطاف شده اند یا اینکه هدف ربوده شده گان گرفتن پول از اقارب آنها می باشد.

اقارب اختطاف شده گان مدعی هستند که رباینده گان آنها را تهدید کرده اند که در صورتیکه پول نیاورند هر فرد ربوده شده را خواهند کشت.

طی یک ماه گذشته بیش از 15 تن در ولایت هرات از سوی افراد مسلح ناشناس و مخالفین دولت اختطاف شده اند که یک تعداد انها پس از چند روز دوباره رها گردیدند. میترا حسینی هرات

روزنامه پيمان سرانجام در پي فشار هاي فوق العاده از سوي جريان هاي مشخصي كه دموكراسي و آزادي بيان را مانع فعاليت هاي خود مي دانند به كار نشرات خود پايان داد. اين روزنامه پس از نشر يك مطلب غيرعمدي كه با عنوان مشابه جا به جا شده بود با موجي از اعتراض هاي شديد و ويرانگر مواجه شد. دست اندركاران روزنامه كه نخستين كساني بودند كه متوجه اين جا به جايي شده بودند بلافاصله و پيش از ديگران، با عذر خواهي از مردم مسلمان افغانستان و نشر مطالب دوامدار در اين مورد تلاش كردند كه اذهان عامه را نسبت به واقعيت مسأله روشن كنند.

اين موضوع باعث شد كساني كه با خط فكري و نشراتي روزنامه پيمان به درستي آشنا بودند، قانع شوند و يك عمل ناخواسته را به پاي كارنامه روشنگرانه پيمان ننويسند.

ولي از جانبي ديگر حلقاتي كه روشنگري ها و انتقاد هاي روزنامه را برنمي تافتند از فضاي به وجود آمده بيشترين استفاده را كردند و با داشتن امكانات تبليغي، سياسي و نظامي تلاش كردند تا جلو نشرات روزنامه را بگيرند. بر اساس برخي گفته ها از اولين روزهاي پس از اين واقعه رييس جمهور كرزي با سازمان دهي برخي گروه ها و استفاده ابزاري از احساسات مذهبي مردم جوي را به وجود آورد كه ديگر انتشار روزنامه را ناممكن مي ساخت..

بازداشت دسته جمعي شماري از كارمندان روزنامه پيمان براي چند ساعت از سوي دادستاني كل و زنداني شدن مسوول خبر اين روزنامه به مدت ده روز بخشي از فشار هايي بود كه روزنامه پيمان در اين مدت تحمل كرده است. در كنار آن تهديد هاي تليفوني و حمله به برخي از كارمندان اين روزنامه نيز در اين مدت پيوسته ادامه داشته است. روزنامه پيمان به اين باور است كه بر اساس قوانين كشور پي گيري اين قضيه پيش از اين كه كاردادستاني كشور باشد از راه كميسيون بررسي تخطي رسانه هاي وزارت اطلاعات و فرهنگ قابل پي گيري بوده است. ولي از آن جايي كه رييس جمهور كرزي از روحيه انتقادي و اطلاع رساني غيرجانبدارانه روزنامه پيمان به ستوه آمده بود خود به عامل اصلي فشار ها و تهديد ها براي روزنامه پيمان تبديل شد.

قابل ذكر است كه روزنامه پيمان در نزديك به يك سال از كار نشراتي خود به عنوان يك رسانه آزاد و مستقل تلاش كرده در خدمت آزادي بيان و روشنگري توام با شناخت از حساسيت هاي فرهنگي و ديني مردم قرار داشته باشد. اصول اصلي كار روزنامه پيمان را در اين مدت، دقت، عدم جانبداري و توازن در ارايه اطلاعات و گزارش ها براي مردم تشكيل داده و دست اندركاران روزنامه هيچ وقت نخواسته اند كه احساسات و عواطف شخصي خود را در برابر افراد و گروه ها بازتاب دهند.

به همين دليل نيز روزنامه پيمان به زودي به يك روزنامه پرطرفدار و خواندني در بخش هاي وسيعي از كشور تبديل شد. وفاداري به اصول بنيادين روزنامه نگاري سبب شد كه اقشار مختلف مردم با روزنامه پيوند بيابند و آن را مهم ترين ارگان پخش افكار و خواسته هاي شان برگزينند.

ولي ديگر اين روزنامه با فشارهاي رو به افزايش بخشي از جناح دولت نمي تواند به روال گذشته به فعاليت ادامه دهد و از آن جايي كه بيم آن مي رود كه مخالفان پيمان تلاش كنند تا مواضع و اصول آن را خدشه دار و يا به نفع خود تعديل كنند اين روزنامه اعلام مي كند كه پس از اين كار نشراتي خود را متوقف مي كند. اين در حالي است كه دولت افغانستان خود را ملزم به پاسداري از آزادي بيان و دموكراسي مي داند و ميليارد ها دالر را براي نهادينه كردن اين ارزش هاي مدرن و جهاني از كشورهاي كمك كننده دريافت كرده است.