از ۲۴ نامزد وزیر فقط ۷ وزیر رأی اعتماد گرفتند

پس از انتخابات ۱۳۸۸ و پیروزی حامد کرزی به عنوان رئیس جمهور منتخب ۵ سال آینده کشور؛ همه ی نگاه ها متوجه کابینه رئیس جمهور بود و این موضوع به یکی از اساسی ترین مباحث رسانه ای و مجالس سیاسی مبدل شده بود؛ تا اینکه سرانجام کابینه آینده افغانستان به مجلس نماینده گان افغانستان معرفی شد و نامزد وزیران در خانه ی ملت برنامه های جدید و کارکردهای پیشین شان را برای نماینده گان ملت مطرح ساختند.

مباحث گوناگونی در مدت زمان ارایه ی برنامه های کاری وزرا به نماینده گان در خانه ی ملت مطرح شد؛ که مهم ترین موضوعات، بحث وزرای دو تابعته و تحصیلات آنان بود، ضمن  اینکه بحث ایجاد دو وزارت خانه ی جدید که پیشنهاد رئیس جمهور بود نیز تا حدودی خانه ی قانون افغانستان را با مشکلات و گفت و گوهای تکراری و غیر تکراری مواجه ساخت .

به هر روی پس از گذشت چندین روز و با وصف انتظارات زیادی که وجود داشت نماینده گان مردم، در خانه ی ملت تصمیم گرفتند به ۲۴ نامزد وزیر پیشنهادی رئیس جمهور کرزی، رأی اعتماد یا عدم اعتماد بدهند.

یکی از نکات قابل توجه دیگر در گفتمان های نماینده گان اصل توجه به خواسته مردم و تکیه به ضمیر و وجدان نماینده گان بود، تا بل نماینده گان که در مواردی برخی از آن ها متهم به تأثیر پذیری بودند، در این آزمون با جدیت بیشتری به پشت پرده ی تأیین سرنوشت نامزد وزیر بروند و گزینه ای جدید و یا همان گزینه پیشین را به عنوان وزیر کابینه جدید انتخاب نمایند. گزینه ای که همه ی نماینده گان بر شایسته سالاری آن تاکید می ورزیدند.

آنچه با توجه به کارکرد کابینه قبلی انتظار آن می رفت بحث کم کاری ها و نقاط ضعف برخی از وزرای پیشین بود و تأکید خانه ملت بر آن بود که برخی نماینده گان از سوگند دادن نماینده ی پهلویی شان و خواهش و تقاضا برای رأی اعتماد و عدم اعتماد به فلان نامزد وزیر خودداری کنند و عادلانه گزینه ای را برگزینند که به باور آنان توانایی پیشبرد امور را داشته باشد. (موضوع سوگند دادن برخی از نماینده گان توسط هم قطاران دیگرشان به منظور رأی اعتماد و عدم اعتماد در مجلس به عنوان یک اصل مهم همواره مطرح بوده است. )

با این وجود موضوعی که حتا بدبین ترین افراد اجتماع به کابینه جدید، فکر آن را نمی کردند این بود که از بین ۲۴ نامزد وزیر ۱۷ تن آنان از فیلتر پارلمان نگذرند و قربانی هلاجی نماینده گان مردم در خانه ی ملت شوند.

هفت نامزد وزیر پیروز هم که همه ی آنان در کابینه های قبلی آقای کرزی بودند، با وصف این که رأی اعتماد مجلس را گرفتند، با آن هم رأی قاطع و کلی نماینده گان را نگرفتند.

پیش از معرفی کابینه و اعلام برنامه های کاری نامزد وزیران نگرانی های که وجود داشت، بحث کم توجهی نماینده گان به ترکیب کابینه بود؛ اما خلاف این تصورها کابینه ای که رئیس جمهور همواره به تخصص و کاردان بودن آن ها تأکید می ورزید و براساس شایسته سالاری ها تخصصی به انتخاب آنان پرداخته بود، از سوی ولسی جرگه رأی اعتماد نگرفت و ۱۷ نامزد وزیر نتوانستند نماینده گان مردم را در مورد کاردکردهای پیشین و برنامه های آینده ی شان قانع بسازند تا رأی اعتماد بگیرند.

اما با این روی آنچه برای مردم و ملت افغانستان هویداست، تصمیم گیری های نماینده گان مردم در ولسی جرگه است و نماینده گان مردم نباید فراموش کنند که در صورتی که شایسته سالاری را فدای انگیزه های شخصی و یا عقده های سیاسی کرده باشند ملت افغانستان به خوبی و با دقت متوجه مسایلی از این دست خواهند بود. که امیدواریم نماینده گان مردم در خانه ی ملت به اصولی توجه و دقت کرده باشند که تمام مسایل و بدبینی ها را نسبت به نماینده گان ملت برطرف بسازد و دلایلی موجهی برای این شیوه ی انتخاب داشته باشند. حمید سلجوقی

https://www.facebook.com/heratpaperfb