شماری از هنرمندان تیاتر در هرات با پشتیبانی مالی وزارت خارجه کشور آلمان، نمایشی زیر نام تراژیدی مهاجرت، من روانی نیستم را این روزها روی صحنه بردند تا از پیامدهای مهاجرت، آگاهیدهی کنند. این نمایش برای سه روز روی صحنه است و استقبال از آنهم خوب بوده. موضوع اصلی این نمایش، ماندن در کشور بود و اینکه رفتن راه چاره نیست.

این سیل رفتن ‌رفتن‌ ها، هم سران دولت افغانستان را نگران کرد و هم، چالشی جدی برای کشورهای اروپایی شد؛ به ویژه این ‌که جایی ‌که بیشتر افغان ‌ها هدف خود قرار داده بودند، کشور آلمان بود!

دشواری‌ های کوچیدن را بی ‌گمان بسیاری می ‌دانند. نمایش تراژیدی مهاجرت، من روانی نیستم؛ بیشتر به این باره پرداخته است. اصل این نمایش بر این بود که باید ماند و مشکلات را خودمان حل کنیم.

داستان نمایش، درباره‌ی دو برادر است که سودای رفتن دارند. یکی با خانواده به راه می ‌زند و همسر و فرزندش را در آب‌ ها غرق شده می ‌بیند. برادر دیگر ولی در کشور است و خانواده را زیر فشار می‌ گذارد تا به او اجازه‌ی رفتن دهند.

این صحنه‌ ها، نمایش ‌هایی‌ همراه با تراژیدی و درام در پی دارد و سرانجامی ناخوشایند؛ برادری که آلمان رسیده، هم خانواده ‌اش را از دست می ‌دهد و هم این ‌که بیرونش می ‌کنند.

استقبال در دو شبی که این نمایش روی صحنه رفت، خوب بود. سالن کوچکی که یکی از هوتل‌ های شهر در اختیار این گروه قرار داده بود، تقریبن پر شده بود. این نمایش، از دید مسوولان در اداره‌ ی اطلاعات و فرهنگ، هم گیرا بود و هم پیام خوبی برای آن شمار از کسانی داشت که دل ماندن ندارند.

کوچیدن افغان ‌ها در سی سال گذشته به یک امر عادی دگر شده؛ ولی مردم این کشور یک‌ بار در زمان اشغال آن توسط ارتش سرخ، گروهی کشور را ترک کردند و باری دیگر، همین دو سال پیش که مرزهای اروپا شکسته شد.

هر چند در یک سال گذشته، دیگر آن تب و تاب رفتن کم شده؛ ولی برای شماری هنوز هم گریز از ناآرامی، بی ‌کاری و تنگ ‌دستی، کوچیدن است و گزینه ‌ی بی‌ سرنوشتی را برگزیدن.

https://www.facebook.com/heratpaperfb