آموزگاران با کم‌ترین حقوق ممکن دولتی و در همین حال، بیش‌ترین توقع از آنان، به بخشی محروم و کم سر-و-سدا دگر شدند. به گفته‌ی کنش‌گران مدنی، به این بخش از جامعه کم‌تر کسی ارزش می‌گذارد، در حالی‌که نیاز است تا دولت توجه بیش‌تری به آنان کند. از دید خلیل پارسا هماهنگ‌کننده‌ی شبکه‌ی نهادهای جامعه‌ی مدنی، دولت برنامه‌ای برای پشتیبانی از آموزگاران روی دست ندارد.

گویا برای رفع این نگرانی‌ها به ویژه در بخش پشتیبانی از آنان، اداره‌ی آموزش و پرورش می‌خواهد در سال روان، اتحادیه‌ی آموزگاران را بنیان‌گذاری کند. عبدالرزاق احمدی رییس این اداره می‌گوید که پس از آغاز به کار این اتحادیه، می‌کوشند تا صندوقی برای پشتیبانی از آموزگاران را ایجاد کنند و در بخش ظرفیت‌سازی آنان کار بیش‌تر انجام دهند.

از سوی دیگر، شبکه‌ی نهادهای جامعه‌ی مدنی از این باره پشتیبانی می‌کند و آن را نیاز می‌داند؛ ولی به گفته‌ی آقای پارسا، دولتی‌ها نباید در کار این اتحادیه دخالتی داشته باشند. او به اتحادیه‌ای اشاره می‌کند که چند سال پیش برای آموزگاران بنیان‌گذاری شد و با دست درازی خود اداره‌ی آموزش و پرورش در کارهای آن، سرانجام از هم پاشید.

آموزش و پرورش هرات نزدیک به هفده هزار آموزگار دارد که پنجاه درسدشان بانوان و پنجاه درسد دیگر مردان. با این‌همه هنوز هم این اداره‌، نیاز به آموزگار بیش‌تر در بخش‌های دور دست و ولسوالی‌ها دارد. با این‌همه تعجب برانگیز است با این‌همه دشواری‌ای که آموزگاران دارند و با این‌ شمار بالا، این بخش از جامعه هنوز اتحادیه‌ای برای خود تشکیل ندادند.

 

https://www.facebook.com/heratpaperfb